Wyobraź sobie, że chcesz śpiewać w chórze. Przy zamkniętych oczach czujesz jak powietrze przechodzi przez nos, napełnia klatkę piersiową, unosi brzuch. Czekasz aż poczujesz impuls do wydechu. W chwili, gdy powietrza opuszcza twój brzuch, klatkę piersiową, przechodzi przez krtań, w której pracują struny głosowe. Przez odpowiednio ułożone gardło i usta wydobywa się wspaniały dźwięk. Słyszysz swój głos, który dodaje się do innych. Słyszysz inne głosy i muzykę, która towarzyszy koncertowi. Czujesz się wspaniale, jesteś rozluźniony. Radość przepełnia Twoje ciało.

To wszystko masz w zasięgu ręki, gdy zamykasz oczy. W pierwszej chwili jest ciemno. Ale oko wyobraźni rozświetla ciemność, podobnie jak światło latarki noc.

Do Mistrza przyszedł uczeń. Czuł się słaby i zmęczony. Zadania, jakie miał wykonać, przytłaczały go. Ciągle dręczyło go myśli:, Co jeszcze musi zrobić? Ile spraw ma jeszcze do załatwienia? Jak na wszystko znaleźć czas? Miał wrażenie, że wszystko, co robi jest nieistotne. Nie ma czasu na sprawy, które są dla niego ważne. Gdy kładł się spać widział niedokończone zadania. Spał niespokojnie. Rano budził się zmęczony. Zanim cokolwiek zrobił zbierał siły. Był cały czas zamyślony. Podczas pracy nad jednym zadaniem myślał nad innym. Wszystkim się martwił. Nie wiedział w co ma włożyć ręce. Cały czas mówił do siebie muszę to zrobić. Jego pewność dążyła do zera. Często narzekał, szukał winnych, miał stany depresyjnie. Nerwy i wybuchy agresji kierowały jego życiem. Uważał, że jest niezastąpiony.

- Rysio czytasz „Dzieci z Bullerbyn”?
- Nie.
- Nie jesteś ciekawy, co jest w książce?
- Nie.
- W porządku. Gdzie masz książkę?
- Na półce. – Idzie do regalu, sięga. – Tutaj jest.
- Dziękuje.
- Nazywam się Lisa. – Czytam na głos pierwsze zdanie. – Jestem dziewczynką, to chyba od razu widać z imienia. Mam siedem lat i wkrótce skończę osiem. Mogę pożyczyć?
- Tak. Ale jak ją będę potrzebował to mi ją oddasz? – Mówi z niepokojem.

Helen Keller Adams (ur. 27 czerwca 1880 r. w Tuscumbia, Alabama, zm. 1 czerwca 1968 r. w Westport, Connecticut) – amerykańska głucho-niewidoma pisarka.

Mając 19 miesięcy przeszła chorobę, która pozbawiła ją wzroku i słuchu. Do 10 roku życia nie czytała, nie pisała, nie mówiła. Pod opieką Anny Mansfield Sullivan (później A.M. Macy) zrobiła bardzo duże postępy. W wieku szesnastu lat mówiła, pisała i czytała pismem Braille`a. Robiła to tak dobrze, że przyjęto ją do college`u, który ukończyła z wyróżnieniem w 1904 r.

Gdy Radek widzi pozostawioną kartkę papieru, bez wahania przystępuje do testów.
Na początku gniecie papier, wykorzystując swoje małe rączki. Bada, który palec jest najbardziej potrzebny i przydatny. Podczas testów powstają pierwsze zniekształcenia, kartka szeleści. Nowy dźwięk przyciąga uwagę. Chwila konsternacji, (odpowiednie A), kartka w wędruje do sejsmografu (uszu). Zawiedzione A, brak szelestu.

Kolejny etap to rzucanie kartki, badanie przydatności do przyszłych zastosowań. Sprawdza jak duża jest wytrzymałość materiału, rozpościera kartkę i próbuje rozerwać. Przynosi to niespodziewany efekt, teraz ma dwie części. Postanawia mnie zaangażować w swoich testach, otrzymuję kawałek kartki. Sam bierze drugą część, która wędruje do analizy chemicznej, ląduje w buzi.

Radek, jeszcze nie mówi. Wszystko wyraża wykorzystując jedną literę – A. W zależności od sytuacji nadaje odpowiedni ton, barwę, akcent. Wspaniale dobiera gestykulację. I tak codziennie słyszymy:

A – zmieniające ton, gdy ćwiczy wymowę,
A – jestem tutaj, gdy wyłącza telewizor,
A – pełne podziwu, gdy zbuduje wieżę z kółek,
A – zdobywcy po wejściu schodami na górę
A – informujące, czym się teraz będzie zajmować,
A – zdające sprawozdanie,
A – chcę być sam i zamyka drzwi,
A – szukające niecierpliwie brata,

Chcę poinformować, że mój blog został nominowany do akcji Odpicuj mi WordPressa. Pomysł jak autor napisał: „został zaczerpnięty z programu na MTV pt. „Pimp My Ride” (pl. „Odpicuj mi brykę”)? Niezadowoleni posiadacze starych, zdezelowanych aut zgłaszali się do programu a specjalna ekipa profesjonalistów zmieniała ich 4 kółka we wzbudzające respekt i podziw jeżdżące cacka”.
MTV zmienia stare auta, a autor strony WPNinja blogi oparte na programie WordPress. Nowa jakość to:

Gdy mamy podjąć nowe wyzwanie towarzyszy nam strach. W większości przypadków oznacza fałszywe dowody, które wyglądają jak prawdziwe. O cały proces zadba nasza wyobraźnia. Tworzymy wspaniałe scenariusze porażek. Na każdą okoliczność mamy kilka wariantów. Jeśli nasza troska zmaterializuje się mówimy do siebie: „Wiedziałem, (wiedziałam), że tak będzie”

Badania psychologiczne dowodzą, że większość naszych obaw jest fałszywa, Czas jaki poświęcamy troskom wygląda następująco:

• 40% czasu poświęcamy na to, co się nigdy nie wydarzy,
• 30% sprawy z przeszłości (gdybym tylko),
• 12% niepotrzebne troski o zdrowie,
• 10% drobne troski,
• 8% prawdziwe obawy.

- Jak było na lekcji muzyki? – Rysio wrócił z lekcji, na którą poszedł samodzielnie.
- Super – Rysio mówi z entuzjazmem. – Zrobiłem wszystkie ćwiczenia, śpiewałem ładnie piosenkę. Nie miałem problemów z dykcją. Pani Marlena mnie pochwaliła.
- Pochwaliła Ciebie pani Marlena? – pytam z niedowierzaniem.
- Tak. – Rysio entuzjazmem. – Powiedziała jeszcze, że dzisiejsza lekcja ze mną to dla niej wielka przyjemność i czuje wielką radość, gdy wszystko tak ładnie zrobiłem.
- Tata. – Rysio mówi po chwili. – Ja chcę chodzić sam lekcję, bo jak ty idziesz ze mną to mnie stresujesz i nie mogę skupić się na lekcji.

Szukamy złotego środka, jak wyznaczyć sobie cel. Przeglądamy poradniki motywacyjne, znajdujemy wspaniałe sposoby. Ale czy potrzebujemy tego? Każdy z nas wie jak stawiać sobie cele. Dom ze wspaniałym ogrodem blisko lasu, mieszkanie z wyposażeniem, samochód, komputer, telewizor są to przykłady celów, które już osiągnęliśmy.

Osiągnęliśmy to, bo każdy z nas wiedział, co chce. Na początku wyznaczyliśmy sobie zadanie do realizacji, a później znaleźliśmy sposób, by to mieć. Widzieliśmy te cele jako rzeczy realne, będące w naszym zasięgu.