Helen Keller Adams

Helen Keller Adams (ur. 27 czerwca 1880 r. w Tuscumbia, Alabama, zm. 1 czerwca 1968 r. w Westport, Connecticut) – amerykańska głucho-niewidoma pisarka.

Mając 19 miesięcy przeszła chorobę, która pozbawiła ją wzroku i słuchu. Do 10 roku życia nie czytała, nie pisała, nie mówiła. Pod opieką Anny Mansfield Sullivan (później A.M. Macy) zrobiła bardzo duże postępy. W wieku szesnastu lat mówiła, pisała i czytała pismem Braille`a. Robiła to tak dobrze, że przyjęto ją do college`u, który ukończyła z wyróżnieniem w 1904 r.

Nauczycielka Anny Mansfield Sullivan nie traktowała poważnie terminu „dziecko z problemami w nauce, porozumiewała się z Hellen przez dotyk. W ten sposób nauczyła przyszłą pisarkę alfabetu pisząc litery, a w zasadzie rysując na dłoni. Nauka alfabetu zajęła trzy lata. Następnie przyszła kolej na czytanie i pisanie alfabetem Braille’a. Wszystko to zrobiła pracując we własnym tempie.

Na początku Helen poświęcała bardzo dużo czasu na naukę. Kiedy poczyniła pierwsze postępy, potrafiła je wykorzystać do znacznego przyspieszenia nauki. Niewidoma dziewczynka to doskonały przykład kulki śnieżnej puszczonej ze szczytu góry. Po kilku latach z grudki śniegu przeistoczyła w lawinę, która pomagała innym osobom. Osobom, które podobnie jak ona nie mogły angażować wszystkich zmysłów w procesie nauczania.

Helen mimo ograniczeń bardzo zmieniła swoje życie. Początek miał miejsce, gdy w wieku 10 lata w jej umyśle zapadła decyzję, chcę mówić, chcę żyć tak jak najlepiej potrafię. Mimo ślepoty napisała wiele książek, z których najsławniejsza to The Story of My Life z 1902 r. W przypadku niewidomej pisarki decydujący wpływ to zamiłowanie do pracy i wiara w sukces końcowy.

Helen Keller:

Nie wolno zgadzać się na pełzanie, gdy czujemy potrzebę latania.