Radość

Przychodzimy na świat z naturalną chęcią, potrzebą i radością uczenia się. W wieku dorosłym tylko u nielicznych pozostaje radość. Środowisko, w którym wychowujemy się zadba o „znormalizowanie” nas by nie mieć w życiu zbyt wiele radości, a jeśli mamy to podejść do nich sceptycznie.

Pomijając problemy zdrowotne, główna przyczyna to przede wszystkim brak wiary we własne możliwości, niska samoocena wyniesiona z otaczającego nas środowiska, nieumiejętność radzenia sobie z krytyką zewnętrzną i wewnętrzną.

Radość związana jest z naszym istnieniem. Nawet, jeśli zapomnimy o niej, to należy pamiętać, że jest w zakamarkach naszej podświadomości. Możemy do niej sięgnąć poprzez robienie rzeczy, które sprawiają nam przyjemność.

Od nikogo nie otrzymasz radości, za wszystko odpowiadasz ty sam. Codzienne życie to nieustanny proces uczenia się, za który należy wziąć całkowitą odpowiedzialność. Odpowiedzialność to pozytywne nastawienie, to kontrola własnego życia, to wybór mądrych myśli, to stwarzanie korzystnych okoliczności.

Nie pozwól by na twoją radość miał wpływ kumpel, nauczyciel, praca, przedmiot lub w najgorszym wypadku ty sam i twój brak wiary w siebie

Twoja codzienna radość, twoje optymistyczne nastawienie, twój wewnętrzny uśmiech, który rozpromienia twoją twarz bierze się;

• z twoich zachowań,
• z twoich umiejętności,
• z twoich przekonań,
• z twojej wiary w własne siły,
• z twojej samooceny,
• z świadomości własnych celów.

„Po prawdziwej rozpaczy przychodzi zwykle prawdziwa radość i wtedy zapomina się o tym, jak wyglądał świat, kiedy tej radości nie było.”