Tak jak człowiek myśli

Gniew

Gniew jest to wzburzenie emocjonalne o bardzo negatywnym nastawieniu. Przyczyną gniewu są czynniki zewnętrzne, wywołane przez drugą osobą, zdarzenie losowe.
W takiej sytuacji najczęściej reagujemy krzykiem, niezadowoleniem, agresją. Na naszej twarzy wita kolor cegły, wewnątrz jesteśmy jak wrząca woda.

Osoba ogarnięta gniewem uważa się za lepszą, bardziej punktualną, szczerą, wszystko robi lepiej, uważa, że tylko na niej można polegać, zawsze ma rację.

Podczas gniewu jesteśmy złośliwi, prowokujemy. Zwracamy się do przeszłości.
- bo ja w Twoim wieku, byłem taki … , a ty ,
- bo ja tak wcześniej robiłem tak,
- tyle razy mówiłem

Szukamy winnych nie tych, co widzimy w lustrze, lecz tych, co widzimy przez okno. Gniew to forma ucieczki przed odpowiedzialnością.

Mówimy słowa, o których chcemy zapomnieć, gdy jesteśmy spokojni. Czasami zdarza się, że nie pamiętamy, co powiedzieliśmy w gniewie lub zapominamy o przyczynie gniewu.
Gdy wrócimy do normalnego stanu dziwimy się, dlaczego tracimy kontakt z osobami, na których nam zależy

Gniew jest jak trucizna nie tylko dla osoby, która wybucha, ale również dla otoczenie. Jest to dodatkowy ładunek stresu. Otoczenie bardzo źle ocenia osoby podatne na gniew gdyż uważa się je za impulsywne.

- Napoleon, gdy miał tyle lat, co ty, to miał najlepsze oceny w szkole – mówi ojciec do syna.
- A gdy miał tyle lat, co ty, to podbił pół Europy – mówi syn.