Osoba ogarnięta gniewem uważa się za lepszą, bardziej punktualną, szczerą, wszystko robi lepiej, uważa, że tylko na niej można polegać, zawsze ma rację.

Podczas gniewu jesteśmy złośliwi, prowokujemy. Zwracamy się do przeszłości.
- bo ja w Twoim wieku, byłem taki … , a ty ,
- bo ja tak wcześniej robiłem tak,
- tyle razy mówiłem

Szukamy winnych nie tych, co widzimy w lustrze, lecz tych, co widzimy przez okno. Gniew to forma ucieczki przed odpowiedzialnością.

Mówimy słowa, o których chcemy zapomnieć, gdy jesteśmy spokojni. Czasami zdarza się, że nie pamiętamy, co powiedzieliśmy w gniewie lub zapominamy o przyczynie gniewu.
Gdy wrócimy do normalnego stanu dziwimy się, dlaczego tracimy kontakt z osobami, na których nam zależy

Gniew jest jak trucizna nie tylko dla osoby, która wybucha, ale również dla otoczenie. Jest to dodatkowy ładunek stresu. Otoczenie bardzo źle ocenia osoby podatne na gniew gdyż uważa się je za impulsywne.

- Napoleon, gdy miał tyle lat, co ty, to miał najlepsze oceny w szkole – mówi ojciec do syna.
- A gdy miał tyle lat, co ty, to podbił pół Europy – mówi syn.

Odsuwamy od siebie nieprzyjemne zadanie mówiąc „Zrobię to później.” „Teraz nie mam czasu” i robię coś innego „Nie mam teraz wolnego czasu”„Muszę chwilkę odpocząć”. Bez względu na to ile umysł podsunie wymówek, to i tak dalej będziesz odpowiadać za to, co zrobisz ze swoim zadaniem.

Podczas wykonywania codziennych czynności będziesz odczuwać niepokój. Gdy zajmiesz się inną pracą twoje myśli nadal będą krążyć wokół niewykonanego zadania. Gdy idziesz spać, zamiast być zrelaksowanym myślisz znowu o niewykonanym zadaniu. Jednym słowem „koszmar”.

Nasze zamartwienie się nie tylko zabiera nam energię, ale również czas, który może zamienić się w dni, tygodnie, miesiące. Niewykonane zadanie dodaje niepewności i odbiera motywację.

Gdy masz zadanie do wykonania przeprowadź następujące doświadczenie.

• Zapisz na kartce zadanie, jakie masz wykonać.
• Zapisz godzinę.
• Weź się do roboty, zrób to od razu za jednym podejściem w ramach doświadczenia.
• Po wykonaniu zapisz godzinę ukończenia zadania.
• Przeanalizuj, ile czasu to zajęło, jakie jest Twoje samopoczucie, wyciągnij wnioski.

Będziesz zaskoczony tym jak szybko to zrobiłeś, a przecież tyle czasu zajęły różne wymówki

Z pamiętnika zakochanego:
W dzień nie mogę jeść, bo myślę o niej.
W nocy nie mogę spać, bo jestem głodny

Obecnie jestem niewolnikiem nawyków, które decydują o tym, jaki jestem. Niektóre nawyki są tak pomocne jak rękawice bokserskie przy wiązaniu sznurowadeł. Warto przez chwilę zastanowić się nad swoim życiem i spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Malarz widzi, jak wygląda praca przy sztalugach, gdy patrzy na nią z odległości dwóch metrów. Każde odejście od dzieła tworzenia to świadomość, w jaki kierunku należy podążać. Dzięki świadomemu życiu, bacznej obserwacji odkrywam, które nawyki mnie hamują.

Jeśli mają mną kierować nawyki niech przez nie przemawia miłość, pasja, ciekawość, radość, wdzięczność, determinacja, pewność, zrozumienie, elastyczność, wolność, siła, celowość, uczciwość. Jedyna droga na skróty to konsekwentna praca.

Natura nie uczyniła bowiem nic, by moje ciało pozostawało obojetne na ból, ani nie uczyniła nic, by moje życie było skazane na porażke.

• Unikalna szata graficzna,
• Przebudowana funkcjonalność,
• Wypozycjonowanie,
• Promocja blogu,
• Doradztwo jak prowadzić blog.

Tak wiele… i to wszystko zawdzięczamy Szymonowi Skulimowskiemu.

W drugiej edycji wystartowały następujące blogi:

13 miesiąc
„13 miesiąc” to blog poświęcony lifehackingowi. Znajdziesz tutaj porady dzięki, którym twoje życie stanie się prostsze, bardziej zorganizowane i … szczęśliwsze .

Marcin Malinowski
Autor od kilku lat pracuje w dwóch śląskich bibliotekach, a na blogu od ponad dwóch lat pisze o tym, jak taka praca wygląda. Często opisuje okołobiblioteczne ciekawostki i zapuszcza się w tematykę nowoczesnych technologii w bibliotekach, m.in. informatyzacji, komputeryzacji, digitalizacji i bibliotek cyfrowych.

Piotr Marciniak
Niby zwykły fotoblog. Cały mój świat w obiektywie dzień po dniu. Zapraszam do oglądania i komentowania.

Po prostu My
Po prostu My, to blog prowadzony przez świeżo upieczonego tatusia, który próbuje połączyć ‚tatusiowanie’ i pracę zawodową z hobby, jakim jest fotografia i filmowanie (niekoniecznie pierworodnego) oraz muzykowanie.
Wszystkie filmy i zdjęcia (oprócz większości zdjęć w kategorii ‚tapety’) są mojego autorstwa. Muzyki jeszcze nie ma, ale będzie – od Ambient, przez Biesiadną aż do Zz… niech będzie Rocka .
Na blogu pojawią się też inne tematy, jak walka z różnymi problemami występującymi w systemie Linux (to może nie hobby ale swoisty masochizm) czy też śmieszne teksty, filmy, zdjęcia (aczkolwiek nie będzie to priorytetem). Blog w tej formie, oparty na WordPress istnieje od około dwóch miesięcy (strona w zamierzeniu ma być trójjęzyczna, choć z angielskiego chyba zrezygnuję) ale pierwsze wpisy, jeszcze na bloggerze pojawiły się pod koniec 2007 roku.

RavSite » Luźne przemyślenia na różne tematy
Na blogu piszę głównie na tematy podpadające pod IT, czasem napiszę o czymś z branży GSM, jednak przeważająca część artykułów ma związek z internetem. Publikuję również moje refleksje – na różne tematy.

Tak jak człowiek myśli
Blog ma taki sam tytuł jak książka Jamesa Allana „Tak jak człowiek myśli”, prowadzony jest przez Mirka Rogowski. Pierwszy wpis jest z lipca br. Tematyka jest związana z odpowiedzialnością za własne życie. Dużo ciekawej lektury, szczególnie „Małe Dialogi”.

Głos oddajemy przez napisanie komentarza na stronie „Odpicuj mi WordPressa #2: głosowanie”. Ponadto by głos był ważny należy napisać uzasadnienie.

Willy Brandt:

Demokracja nie powinna iść tak daleko, żeby w rodzinie większością głosów decydować, kto jest ojcem.

Zakładamy, że nie mamy wpływu na sytuację, które spotykamy na swojej drodze. To przekonanie prowadzi, do życia poniżej możliwości. W ten sposób niszczymy swoje marzenia, swoje ciało, swoją radość. Zrzucamy winę na okoliczności. Podejmujemy zadziwiające działania, by żyć w swojej strefie komfortu. W kloszu, w którym nie czujemy się dobrze, ale doskonale go znamy. Będąc w nim, niczym nie ryzykujemy.

Odpowiedzialność – to wybór własnego nastawienia do danej sytuacji. Bardzo trudno żyć z taką świadomością, dlatego łatwiej jest ją odrzucić i niż zaakceptować. To przypomina historię o dwóch kolegach;

Jeden z nich podczas przerwy wyciąga kanapki, robi nieszczęśliwą minę i narzeka::
-Znowu kanapki z szynką i z serem.
-Powiedz żonie, – odpowiada drugi – by przestała szykować kanapki z szynką i z serem. Niech zrobi z czymś innym.
-Nie mogę tak powiedzieć.
-Dlaczego?
-Bo sam szykuję kanapki.

Ponieważ na początku naszej działalności tworzymy nawyki, według których działamy. Prawidłowe nawyki kształtowane od początku decydują o naszym być lub nie. Często słyszymy „Ćwiczenie czyni mistrza”. Tutaj należy się zastanowić, jakie ćwiczenie?

Złe ćwiczenie to własne pomysły na działalność. Nieważne, jaka rada, zawsze racja jest po naszej stronie. Nie słuchamy osób, które mają sprawdzone metody w dziedzinie, w której się rozwijamy. Przypomina to wlewanie wina do szklanki pełnej wody. Podczas wlewania wino spływa po brzegu szklanki i trafia na podłogę. Tak samo pomysły innych osób nie dotrą do nas, bo nasza głowa jest pełna pomysłów.

Każda działalność to trening nowych przyzwyczajeń, które stają się naszymi. Jeśli trening przebiega prawidłowo to wyrabiamy w sobie prawidłowe nawyki i cechy. Robiąc sprawdzone ćwiczenia osiągniemy mistrzostwo. Powiedzenie „Ćwiczenie czyni mistrza” powinno być zamienione na: „Tylko sprawdzone ćwiczenia uczynią z Ciebie mistrza”

Nawyki wyrobione na początku działalności, najprawdopodobniej będą nam towarzyszyć do końca. Rozwijanie działalności to nie czas na eksperymenty i zabawę. Rozwijanie nawyków opartych na eksperymentach i zabawie powoduje, że zaczynamy od „próbuję” i kończymy na „próbuję”.

Może jest czas by zastanowić się ponownie nad swoim przyszłym życiem. Nad swoim przyszłym „JA”. Co dzień mamy szansę to zmienić, ale czy jesteśmy w stanie porzucić nasze obecne „bezpieczeństwo”.

Podejmując decyzję o naszym obecnym zawodzie:

• Ilu z nas było świadomych tego, co chcą robić?
• Ilu z nas miało wyznaczone cele?
• Ilu z nas znało swoją pasję?
• Ilu z nas robi to, co przynosi nam radość?
• Jak nasza samoocena, wpłynęła na nasze obecne miejsce?

Pytania można zadawać długo, ale jeśli nie mamy ochoty to zmienić, to, po co o tym myśleć, po co to zmieniać, po co to robić. Przecież teraz mamy całkiem wygodne życie, Wszystko ok.

Zrobię wszystko by moje dzieci miały lepiej, by uniknęły błędów, które ja zrobiłem.
A dzieci będą naśladować NAS. Koło zamknięte.

„Jeśli któregoś dnia ktoś zarzuci Ci, że Twoja praca nie jest profesjonalna powiedz sobie, ze Arkę Noego zbudowali amatorzy a Titanic profesjonaliści……”