Radek stoi obok półki z książkami. Jego wzrost powala ogarnąć 2 dwie półki, pierwszą i drugą. regał ma pięć półek . Podnosi głowę do góry, ogląda książki powyżej jego głowy, jednocześnie paluszkiem wskazującym stuka w bródkę. Mam wrażenie, że zastanawia się co przeczytać. Przechodzi do drugiego regału i nadal jest skupiony na wpatrywaniu i zastanawianiu się. Cofa się. Patrzy na wszystko z dalszej perspektywy.

Zastanawiam się czy ja robię tak samo, gdy wybieram książkę dla siebie. Gdy w przyszłości będę szukać książki zwrócę uwagę, czy też stukam palcami w brodę, chodzę od półki do półki, patrzę na półkę z perspektywy.

Gdy Radek widzi pozostawioną kartkę papieru, bez wahania przystępuje do testów.
Na początku gniecie papier, wykorzystując swoje małe rączki. Bada, który palec jest najbardziej potrzebny i przydatny. Podczas testów powstają pierwsze zniekształcenia, kartka szeleści. Nowy dźwięk przyciąga uwagę. Chwila konsternacji, (odpowiednie A), kartka w wędruje do sejsmografu (uszu). Zawiedzione A, brak szelestu.

Kolejny etap to rzucanie kartki, badanie przydatności do przyszłych zastosowań. Sprawdza jak duża jest wytrzymałość materiału, rozpościera kartkę i próbuje rozerwać. Przynosi to niespodziewany efekt, teraz ma dwie części. Postanawia mnie zaangażować w swoich testach, otrzymuję kawałek kartki. Sam bierze drugą część, która wędruje do analizy chemicznej, ląduje w buzi.

Radek, jeszcze nie mówi. Wszystko wyraża wykorzystując jedną literę – A. W zależności od sytuacji nadaje odpowiedni ton, barwę, akcent. Wspaniale dobiera gestykulację. I tak codziennie słyszymy:

A – zmieniające ton, gdy ćwiczy wymowę,
A – jestem tutaj, gdy wyłącza telewizor,
A – pełne podziwu, gdy zbuduje wieżę z kółek,
A – zdobywcy po wejściu schodami na górę
A – informujące, czym się teraz będzie zajmować,
A – zdające sprawozdanie,
A – chcę być sam i zamyka drzwi,
A – szukające niecierpliwie brata,

Podczas pracy na komputerze moja koncentracja osiąga wyżyny możliwości. Nie mam pojęcia, co dzieje się dookoła. Tracę poczucie czasu. Pojawiają się wspaniałe myśli, a ja przelewam je na elektroniczną kartkę. Mam wrażenie, że to, co tworzę jest wspaniałe.

Ekran monitora jest cierpliwy. Daje czas na zebranie myśli. Na zastanowienie się jak napisać kolejne zdanie?. Jakie słowa zastosować w zdaniu? Nagle na ekranie monitora pojawia się niespodziewany komunikat „zamykanie systemu operacyjnego”. Po chwili ekran jest czarny. Radość pisania ustępuje irytacji. Pytania jak i dlaczego przychodzą do głowy. Jestem w rzeczywistości. Zastanawiam się, jaka jest przyczyna? Wtedy słyszę „E” Radka. Stoi przy komputerze, wcześniej go nie widziałem. Ton, w jaki sposób mówi „E” znaczy, tato czas na zabawę ze mną, czas kończyć pracę.