Zastanawiam się czy ja robię tak samo, gdy wybieram książkę dla siebie. Gdy w przyszłości będę szukać książki zwrócę uwagę, czy też stukam palcami w brodę, chodzę od półki do półki, patrzę na półkę z perspektywy.

Cały czas obserwuję Radka. Jestem zaskoczony jego zachowaniem, hałas pralki, klakson samochodu na dworze. Nic nie jest w stanie go wyrwać z transu, transu wybrania odpowiedniej książki. Jak na 3 -latka, według mnie, niezwykłe, zachowanie.

Nie znalazł nic ciekawego. Podszedł do biurka i ciągnie krzesło, by obejrzeć książki na trzeciej i czwartej półce. Sytuacja wygląda niebezpiecznie. Czekam cierpliwie, gotowy do natychmiastowej pomocy, gdybym musiał asekurować przed upadkiem. Na razie nie jest to konieczne Radek spokojnie ogląda książki stukając się paluszkiem w brodę. Spokojnie ogląda książki. Ja natomiast nie. Zastanawiam się czy zdążę dobiec.

Nie mam już takiej potrzeby. Radek spokojni schodzi z krzesła. Moje obawy były wyolbrzymione, któryś raz z rzędu. Trzeba więcej popracować nad własną cierpliwością

Jestem ciekawy, czy wybierze sobie odpowiednią książki i w jaki sposób będzie „po swojemu czytać”.

Mija kilka minut, Radek odwraca się moją stronę i mówi:

Tata to przeczytaj. – Jestem ciekawy co dla mnie wybrał. Podchodzę.

Radek którą książkę? – Palec malucha zatrzymał się kilka centymetrów od książki.

Tę książkę – dotknął palcami jeszcze powtórzył – tę książkę.

Dobrze – odpowiadam i sięgam po książkę Stevena Coveya „7 nawyków skutecznego działania”.

Idę czytać.

Kolejny etap to rzucanie kartki, badanie przydatności do przyszłych zastosowań. Sprawdza jak duża jest wytrzymałość materiału, rozpościera kartkę i próbuje rozerwać. Przynosi to niespodziewany efekt, teraz ma dwie części. Postanawia mnie zaangażować w swoich testach, otrzymuję kawałek kartki. Sam bierze drugą część, która wędruje do analizy chemicznej, ląduje w buzi. Sprawdza jak duża jest wartość smakowa. Patrząc na jego reakcję widać, że nie jest to ulubiona kaszka.

Na tym etapie bada rozpuszczalność. Podczas przeżuwania, część kartki pozostaje w buzi. Druga część sucha pozostaje w rącze, chwila zastanowienia, nieprzydatny papier jak listek ląduje na podłodze. W międzyczasie kontynuuje przeżuwane. Po minie widać, że analiza chemiczna dała wynik negatywny, pluje. Mokry papier podnosi z podłogi. Zdziwione A, nie szeleści. Zabawa z mokrym papierem przynosi niespodziewany efekt, powstaje mokra figurka. Orgiami to nie jest, jeszcze ma czas. Zastanawia się gdzie to wdrożyć. Szuka nowych zastosowań dla swojego dzieła. Widać ma zadatki na Michała Anioła.

Rozgląda się, bierze część kartki z podłogi. Łączy ze swoją figurką, nie daje spodziewanych wyników, słychać A, które mówi nie tędy droga. Widać jest to silne przeżycie, bo nadal słychać komentarz. Dostrzega pozostałą cześć kartki w moim ręku. Jest zawiedziony, że nie przeprowadziłem z nim testów. Odpowiednio to wyrażając.

Po 30 minutach testów sprzątamy. Cały czas w tle słyszę A, mam raport z przeprowadzonych badań.

Radek wszystko wykonał z wielkim zaangażowaniem. Przeprowadził według mnie wszystkie możliwe testy. Moja pewność legnie w gruzach, podczas następnych badań kartka znajdzie nowe zastosowania. Do tej pory dla mnie kartka papieru, była nieistotna. Czasami wpatrywałem się w nią bez żadnych uczuć, po czym odkładałem. Teraz widzę, w jaki sposób wykorzystać wszystkie zmysły by osiągać jak najlepsze wyniki.

Paulo Coelho

“Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się ze wszystkich sił tego, czego się pragnie.”

A – zmieniające ton, gdy ćwiczy wymowę,
A – jestem tutaj, gdy wyłącza telewizor,
A – pełne podziwu, gdy zbuduje wieżę z kółek,
A – zdobywcy po wejściu schodami na górę
A – informujące, czym się teraz będzie zajmować,
A – zdające sprawozdanie,
A – chcę być sam i zamyka drzwi,
A – szukające niecierpliwie brata,
A – odkrywcy, po włożenia klocka do kosza,
A – jestem zajęty,
A – zachęcające do wyjścia na dwór, przynosi czapkę i buty,
A – gdy tańczy swój ulubiony utwór,
A – oczkujące na herbatę,
A – jestem głodny, chcę jeść,
A – jestem znudzony, chcę spać,
A – melancholijne, gdy przestaje płakać,
A – cierpiące, gdy nie może kontynuować swojej zabawy,
A – niechętne, mam swoje zajęcia,
A – poirytowania, gdy nie można przesunąć lodówki,
A – witające radośnie,
A – podejrzliwie, gdy coś chowamy,
A – tłumaczące, gdy słychać hałas za oknem,
A – opowiadające, gdy wracam do domu.

Jeszcze długo, by można wymieniać. Dziecko to mistrz wyrażaniu tego, co robi i co chce. O dziwo wszystko jest zrozumiałe. Szkoda, że w życiu dorosłym zapominamy jak wyrażać siebie.

Ekran monitora jest cierpliwy. Daje czas na zebranie myśli. Na zastanowienie się jak napisać kolejne zdanie?. Jakie słowa zastosować w zdaniu? Nagle na ekranie monitora pojawia się niespodziewany komunikat „zamykanie systemu operacyjnego”. Po chwili ekran jest czarny. Radość pisania ustępuje irytacji. Pytania jak i dlaczego przychodzą do głowy. Jestem w rzeczywistości. Zastanawiam się, jaka jest przyczyna? Wtedy słyszę „E” Radka. Stoi przy komputerze, wcześniej go nie widziałem. Ton, w jaki sposób mówi „E” znaczy, tato czas na zabawę ze mną, czas kończyć pracę.

Zdenerwowanie nic tu nie pomoże. Czas tworzenia postu, około 30 minut. Irytacja, kilka sekund. Uśmiech Radka pozostaje na długo w pamięci, bezcenne.

Ponowne włączenie komputera nic nie da. Radek podejmuje decyzję, że jednak powinienem popracować. Uruchamia komputer i mówi „E”, które tym razem zachęca do pracy. Z nadzieją siadam przy biurku, a w wyobraźni widzę jak odzyskuję dokument. Jeśli nie odzyskam dokumentu to ile będę w stanie odtworzyć z pamięci. Wraca nadzieja. Lecz to wszystko jest ulotne, ponieważ znowu słyszę „E” kończące pracę.

Mogę się denerwować. Jednak i tak to nic nie da. Na szczęście za swoje reakcje odpowiadam ja i nikt na to nie ma wpływu. Jeśli będę zdenerwowany, stracę to, co mam jeszcze w pamięci. Moje myśli i uśmiech Radka. Biorę kartkę papieru i kontynuuję to, co zostało niedokończone w komputerze. Następnym razem będę pisać posty, gdy Radek będzie śnił o Kubusiu Puchatku.

James Baldwin

„Dzieci nie potrafią słuchać starszych, nigdy natomiast nie zawodzi ich naśladowanie.”