3-letni syn w wyjechał do sanatorium. Dziadkowie zadowoleni , ja też. Wieczór spędzę inaczej niż zazwyczaj, podobnie jak klocki lego, które będą leżeć w kącie, a książki pokryje mała warstwa kurzu.

Jak spędzić wieczór? Pójdę z żoną do kina. Ostatni raz byliśmy dawno temu. Szybko sprawdziłem repertuar o godzinie 18.30 ma być „Harry Potter i Insygnia Śmierci: część I”. Pójdziemy, sprawdzimy czy ekranizacja jest zgodna, chociaż w połowie z książką.

Patrzysz na świat z własnej perspektywy, w takim przypadku trudno mówić o obiektywnej rzeczywistości.
Wszystko oceniasz według własnego systemu wartości. Myślisz, problemem są inni ludzie, ale tak nie jest.

Można warto przez chwilę się zastanowić, co możemy zrobić dzisiaj i nie tylko dzisiaj, całkiem gratis, dla drugiej osoby.

Mój idealny dzień pracy 02.11.2099 (poniedziałek):
05.00 Pobudka
05.00 – 05.30 Gimnastyka poranna
05.30 – 07.00 Czas dla siebie
07.00 – 07.30 Śniadanie
07.30 – 09.30 Pisanie
09.30 – 10.30 Praca w ogrodzie

Nie mamy wpływu na otaczającą nas rzeczywistość. Jest to przekonanie, które może być efektem postanowień noworocznych. Na początku stawiamy realne cele, następnie, co roku wprowadzamy małe korekty, jak w humorze poniżej;

Zastanów się jak wyglądałby Twój dzień, gdybyś miał czas tylko dla siebie oraz taką ilość pieniędzy, które mogą być Tobie potrzebne.

Pomyśl, co tak naprawdę chcesz robić? Co chcesz mieć? Gdzie chcesz pojechać? Jakie kraje zwiedzić? Z kim chcesz się spotykać? Ile czasu chcesz poświęcać rodzinie? W jakiej dziedzinie chcesz się rozwijać? Co jest Twoją pasją? Jakie przeżywasz emocje w swoim wymarzonym dniu? Które uczucia są dla ciebie ważne?

Drogi czytelniku

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia niech się spełnią wszystkie Twoje marzenia – te małe i te ogromne. Niech uśmiech zawita na Twojej twarzy i doda Ci wiary, optymizmu, pomyślności oraz nadziei na lepsze jutro.

Niech gwiazdka z nieba przepełnia Ciebie radością i wdzięcznością, za to, co już masz. Zdrowych, pogodnych i wesołych Świąt Bożego Narodzenia

Mirek Rogowski

Przychodzimy na świat z naturalną chęcią, potrzebą i radością uczenia się. W wieku dorosłym tylko u nielicznych pozostaje radość. Środowisko, w którym wychowujemy się zadba o „znormalizowanie” nas by nie mieć w życiu zbyt wiele radości, a jeśli mamy to podejść do nich sceptycznie.

Pomijając problemy zdrowotne, główna przyczyna to przede wszystkim brak wiary we własne możliwości, niska samoocena wyniesiona z otaczającego nas środowiska, nieumiejętność radzenia sobie z krytyką zewnętrzną i wewnętrzną.

Wyobraź sobie, że chcesz śpiewać w chórze. Przy zamkniętych oczach czujesz jak powietrze przechodzi przez nos, napełnia klatkę piersiową, unosi brzuch. Czekasz aż poczujesz impuls do wydechu. W chwili, gdy powietrza opuszcza twój brzuch, klatkę piersiową, przechodzi przez krtań, w której pracują struny głosowe. Przez odpowiednio ułożone gardło i usta wydobywa się wspaniały dźwięk. Słyszysz swój głos, który dodaje się do innych. Słyszysz inne głosy i muzykę, która towarzyszy koncertowi. Czujesz się wspaniale, jesteś rozluźniony. Radość przepełnia Twoje ciało.

To wszystko masz w zasięgu ręki, gdy zamykasz oczy. W pierwszej chwili jest ciemno. Ale oko wyobraźni rozświetla ciemność, podobnie jak światło latarki noc.

Do Mistrza przyszedł uczeń. Czuł się słaby i zmęczony. Zadania, jakie miał wykonać, przytłaczały go. Ciągle dręczyło go myśli:, Co jeszcze musi zrobić? Ile spraw ma jeszcze do załatwienia? Jak na wszystko znaleźć czas? Miał wrażenie, że wszystko, co robi jest nieistotne. Nie ma czasu na sprawy, które są dla niego ważne. Gdy kładł się spać widział niedokończone zadania. Spał niespokojnie. Rano budził się zmęczony. Zanim cokolwiek zrobił zbierał siły. Był cały czas zamyślony. Podczas pracy nad jednym zadaniem myślał nad innym. Wszystkim się martwił. Nie wiedział w co ma włożyć ręce. Cały czas mówił do siebie muszę to zrobić. Jego pewność dążyła do zera. Często narzekał, szukał winnych, miał stany depresyjnie. Nerwy i wybuchy agresji kierowały jego życiem. Uważał, że jest niezastąpiony.

Pragnienie doskonałości jest najczęstszym powodem, dla którego ludzie nie podejmują działania. Wielu ludzi nie pisze książki, ponieważ wie, że nigdy nie byłaby doskonała. Hemingway pewien fragment książki poprawiał 37 razy. Weź sobie za przykład Hemingwaya i pisz niedoskonałe książki.

Większość pozostaje na swoim bezpiecznym, ale źle opłacanym stanowisku pracy, ponieważ twierdzą, że nie ma idealnego miejsca w pracy. Nie podejmują żadnych działań. A celem firmy, nie jest zapewnienie wysokiego wynagrodzenia oraz popychanie po drabinie sukcesu.