Jadąc do domu zatrzymałem się na przejeździe kolejowym. Moją uwagę przykuło czerwone pulsujące światło, w tym czasie przejeżdża pociąg towarowy.

Gdy byłem dzieckiem liczyłem z ciekawości. „Najdłuższy pociąg” według moich obliczeń miał 46 wagonów plus lokomotywa. Nawyk z dzieciństwa pozostał, liczę wagony. Dzisiaj tylko 27. Po przejechaniu pociągu czekam z niecierpliwością na ruch szlabanu. Jednak szlaban ani drgnie, nadal jest zamknięty. Czekam na kolejny pociąg. Moje oczekiwanie przedłuża się. Czerwone światło mruga. Mam wrażenie, że złośliwie. Przypominam sobie stary dowcip;

Z krytyką mamy do czynienia codziennie. Nieważne jak jest destrukcyjna, pytanie, jaka jest nasza reakcja. Jeśli nie możemy pogodzić się z krytyką, to wątpimy w to, co robimy. Nasza reakcja przypomina strusia, który chowa głowę w piasek.

W takiej sytuacji bierzemy kolejny poradnik motywacyjny, ładujemy swoje pozytywne nastawienie. Wpadamy na kolejny genialny pomysł. Przystępujemy do działania. Czujemy się wspaniale, nasze działanie rozszerza się. Przekracza granice obszaru, w którym czujemy się dobrze. Pierwsza krytyka z nieznanego obszaru, mamy piasek, książkę, ładowanie, kolejny pomysł, działanie, nowy obszar i znowu krytyka.

Tak wytrzymujemy kilka lat. W końcu mówimy do siebie, życie nie ma sensu. Udajemy, że cieszy nas to, co mamy. W duchu czujemy jak nasze marzenia odchodzą w zapomnienie.

Każda osoba, która podejmuje jakiekolwiek ryzyko będzie mięć do czynienia następującymi grupami:

• Pierwsza grupa będzie akceptować nasze pomysły i będzie nas wspierać.
• Druga grupa nie będzie mieć swojego zdania. To, co robimy jest dla nich obojętne.
• Trzecia grupa nie będzie akceptować naszych działań.

Nie ważne, co będziesz robić, zawsze będziesz miał do czynienia z powyższymi grupami. Przyczyną nie jesteś Ty, ani Twój produkt lub cokolwiek innego co jest związane z Tobą. Przyczyną jest ludzka natura.

Kreatywność to cecha, która prowadzi do nowych idei i skojarzeń. To wmyślanie, eksperymentowanie, łamanie zasad, dobra zabawa i popełnianie błędów. Nasz proces umysłowy pociąga za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji. Myślenie kreatywne, to myślenie prowadzące do uzyskania oryginalnych i stosownych rozwiązań. Można powiedzieć, że kreatywność to pożądana cecha.

W poradnikach czytamy:

• Bądź kreatywny, a poznasz sekrety wielkich wynalazków. Trudno poznać sekrety wielkich wynalazków, jeśli sami tego nie doświadczymy.
• Poznasz wiele ćwiczeń, dzięki którym poprawisz jakość swojego myślenia, będziesz bardziej twórczy i oryginalny. Każda epoka ma wystarczająco dużo filozofów, o których nikt nie pamięta.
• Dowiesz się jak możesz zostać wynalazcą i odkrywcą. Szczególnie wtedy, gdy brakuje nam motywacji i wytrwałości.
• Nauczysz się wykorzystywać sprawdzone strategie i techniki rozwiązywania problemów. Przydaje nam się to wtedy, gdy nie wiemy jak i gdzie je zastosować.

Często czytamy książki kilka razy, dla przyjemności. Moimi ulubionymi książkami, do których wracam jest cykl „Fundacja”. Fundacja to siedmiotomowy cykl powieściowy pióra jednego z najwybitniejszych i najbardziej znanych pisarzy gatunku science fiction Isaaca Asimova.

Podobnie podchodzimy do czytania książek tzw. poradników motywacyjnych. Czytamy je z zapartym tchem kilka razy. W wyobraźni widzimy cele, które już osiągnęliśmy. Do niektórych fragmentów książki wracamy. Znamy je pamięć. Myślimy pozytywnie. Jednak nasze życie nie zmienia się. Po początkowym zapale i przypływie energii gaśniemy. Zaczynamy wątpić w skuteczność takiego poradnika. Szukamy kolejnego.

Szkole Einstein sprawiał problemy wychowawcze. Podobnie jak Leonardo był dyslektykiem. Miał problemy z czytaniem i z wysławianiem się. Jeden nauczyciel powiedział, że przy takim nikłym tempie nauki, jaki prezentuje do niczego nie dojdzie.

Dostając słabe oceny z francuskiego, angielskiego, z zoologii czy z botaniki, rodzice do Einsteina nie mówili: „Masz słabą pamięć”. „Do niczego się nie nadajesz”. „Nic w życiu nie osiągniesz”. Przeciwnie, rozbudzili w synu zainteresowanie do literatury, muzyki i do rysunku. Do poszukiwania prawdy i piękna. Dodatkowo wuj Jacob wspierał jego miłość do matematyki.

Niedawno z synem wybrałem się do kina na film „Kung Fu Panda”. Jest to animacja produkcji USA. Bohaterem filmu jest miś Panda o imieniu Po. Jego marzeniem jest walka u boku swoich idoli: Tygrysicy, Żmii, Żurawia, Małpy i Modliszki pod przewodnictwem sędziwego Mistrza Shifu.

Tak mocno tego pragnie, że każdej nocy o tym śni. Na jawie jest wspaniałym wojownikiem, Nie ważne jak dużo jest wrogów i jak są silni, zawsze zwycięża. Cechuje go skromność, pewność siebie i wiara w swoje możliwości. Ma wspaniałe kolorowe sny.

Zwróciłem uwagę na sen Pandy, bo kilka dniu temu przeczytałem artykuł, pt: „Jakiego koloru mamy sny”.

Próbujemy wykonać jakieś zadanie. Jednak na możemy się na nim skupić. Zamiast zrobić to co należy, myślimy:

• Czy wszystko wczoraj zrobiliśmy?
• Jak moje zadanie skończę to, co będę robił później albo jutro?
• Jak jestem w domu to, co mam do zrobienia w pracy?
• Jak jestem w pracy to czy w domu jest wszystko w porządku?
• Może zadzwonię.

Nasze myśli biegają od przeszłości ku przyszłości i na odwrót. Zapominamy, co mamy zrobić teraz.

Na świecie jest pełno osób, które żyją poniżej swoich możliwości, ponieważ nie nauczyły się działać. Wiedzą, co trzeba robić, ale tego nie robią. Posiadają wiedzę by rozwiązać swoje problemy, ale na wszystko mają czas. Mówią do siebie, po co mam spieszyć, robota nie zając nie ucieknie. Lepiej poczekać, pomyśleć, przemyśleć, zastanowić się, może będzie lepsza okazja, a czas ucieka, biegnie w swoim tempie. Człowiek taki bardzo dużo wie, ale czy rozumie?

Wiedza sama w sobie nie ma szczególnego znaczenia. Staje się realną potęgą dopiero wtedy, gdy dostaje się w ręce ludzi, którzy potrafią się z nią obchodzić.

Obserwując zachowanie moich znajomych, dochodzę do wniosków, które bardzo mnie intrygują.

Pierwszą grupę moich rozmówców to osoby, które są otwarte na to, co mówię, kiwają głową ze zrozumieniem. Na pytanie czy mam powtórzyć, odpowiadają nie trzeba. Po skończeniu rozmowy wracają do swojego życia. Zachowanie i sposób wykonywania pracy mówi, ze nic do nich nie trafiło. Z takimi warto rozmawiać o pogodzie. Nie wiedzą, że nic nie wiedzą

Druga grupa moich rozmówców jest bardzo podobna do pierwszej. Z tą różnicą, że próbują zmieniać swoje życie. Wiedzą ile nie wiedzą. Nie kiwają głowami jak piesek za tylną szybą w samochodzie. Wykazują dużą ochotę i chęć współpracy do wszelkich zmian.