Po wygłodzeniu 10 mów Wiceprezes ds. Edukacji wysyła się zgłoszenie do Toastmasters International. Jako osoba, która pełniła funkcję Wiceprezesa ds. Edukacji w Toastmasters Poznań, zgłoszenie wysłałem 23 lutego 2011 i otrzymałem informację iż przesyłka zostanie wysłana do mnie w ciągu 5 dniu roboczych. Pozostało tylko czekać na list z Toastmasters International, która ma siedzibę w Stanach Zjednoczonych.

Minął tydzień i nic
Minął drugi tydzień i nic.
Trzeci podobnie.
Minął miesiąc, nadal nic.
Po sześciu tygodniach (daleko Ameryka leży od Polski) otrzymałem list, a w nim dyplom, który jest poniżej

i dwa podręczniki. Pierwszy podręcznik „Opowiadanie historii” drugi to „Mowy na specjalne okazje”. Dzięki tym podręcznikom mogę realizować kolejne projekty a co za tym idzie w moje ręce wpadnie kolejny dyplom.

Warto było czekać. Postanowiłem z tej okazji napisać post na blogu. Usiadłem przy komputerze. Dyplom położyłem obok komputera i zacząłem przelewałem myśli na ekran laptopa. Podczas pisania przypomniałem sobie radę mojego kolegi z czasów studenckich.

-Kiedy mam ochotę coś zrobić to siadam w kącie i czekam tak długo aż ochota na zrobienie czegokolwiek przejdzie.

Dlaczego o tym myślę, zamiast pisać post. Dziwne to, być może moja intuicja chce coś powiedzieć, być może to nie przypadek iż podczas pisania wróciły do mnie myśli z przeszłości. No cóż, nie mogę zawieść mojej intuicji. Zmieniłem miejsce do siedzenia z wygodnego fotela przeniosłem się kąta.

Po pewnym czasie przekonałem się o skuteczności metody mojego kolegi. Odniosłem sukces. Już nie miałem ochoty na tworzenie wpisu. Wróciłem do swoich normalnych zajęć, oddałem się książkom by przygotować kolejną mowę z podręcznika „Opowiadanie historii”.

Przełom czerwca i lipca był miesiącem szczególnym. W Toastmaster Poznań nastąpiła zmiana warty. Odchodził Stary Zarząd w jego miejsce został powołany Nowy Zarząd. Osoby z Nowego Zarządu przygotowały niespodziankę. Staremu Zarządowi, czyli między innymi mnie, wręczyły „szklane coś” bo nie wiem czy to jest statuetka.

Na tym „szklanym coś” można zobaczyć wyryte logo Toastmaster (już nieaktualne), imię, nazwisko, funkcję w zarządzie i rok.

Gdy wróciłem do domu, usiadłem przed komputerem. Obok komputera położyłem „szklane coś”. Chwila namysłu i zacząłem pisać post, w zasadzie kontynuować to co przerwałem po otrzymaniu listu z Ameryki.

Dlaczego wtedy przestałem pisać ?

Już wiem i siadam do konta. Bardzo skuteczna metoda i ma dodatkową zaletę, pozwala spojrzeć na wszystko z innej perspektywy, widzę pokój gdzie wszytko wydaje się wielkie i odległe. Wystarczył jeden dzień by zapomnieć o poście.

W listopadzie otrzymałem e-mail o następującej treści

Witaj,
30 listopada 2011 klub Toastmasters Poznań organizuje jubileuszowe spotkanie z okazji 4. rocznicy jego istnienia. Z tej okazji chcemy gorąco zaprosić wszystkich, którzy ten klub tworzyli.
Chcemy również, aby tego dnia wygłosił przemówienie ktoś specjalny. Mówca, który swoim doświadczeniem będzie inspirował innych członków klubu. Pomyślałem o Tobie, gdyż jesteś taką osobą. Wobec tego, czy jest możliwość, abyś to Ty wygłosił mowę podczas naszego święta?
Pozdrawiam serdecznie,

Odpowiedziałem:

-Tak

E-mail dostałem w piątek, spotkanie było w środę. Pięć dni by przygotować mowę z okazji 4 urodzin Toastmasters Poznań. Dzień poświęciłem na napisanie mowy wykorzystując mapy myśl i zadając sobie pytanie „co chcę przekazać ?” . Od niedzieli pracowałem nad prezentacją mowy.

W środę pojechałem na spotkanie wygłosić mowę. Po prezentacji otrzymałem następujące informacje zwrotne:
- Zrobiłeś niesamowity postęp.
- Najlepsza mowa jaką wygłosiłeś – mówi drugi Toastmaster.
- Najlepsza mowa jaką słyszałem odkąd przychodzę do klubu – mówi trzeci Toastamster.

Duma, duma, duma.

Po spotkaniu ponowie usiadłem przed komputerem i wróciłem do pisania postu. W zasadzie kontynuowałem to co przerwałem pisać w lipcu.

- Dlaczego wtedy przestałem pisać ?

I idę siedzieć do kąta, jednak było inaczej niż ostatnio, siedziałem jeden dzień, poszedłem spać. Kiedy obudziłem się znowu myślałem o napisaniu postu. Znowu idę siedzieć do kąta. Poświęciłem trzy dni na siedzenie. Wygrałem. Sukces lubi cierpliwych i wytrwałych.

Na przełomie grudnia 2011 stycznia 2012 na spotkaniu klubu Toastmasters Poznań usłyszałem pytanie które wracało do mnie jak bumerang.

-Kiedy będziesz pisać?

Za każdym razem gdy słyszałem pytanie przypomniałem sobie słowa Doroty

-Historię o motylu, którą napisałeś na swoim blogu często czytam na szkoleniach, robi wrażenie na każdej osobie.

Dla osób które nie chcą klikać tutaj historia o motylu ponownie

Chłopiec obserwował motyla, który z całych sił próbował się wydostać się z kokonu. Na twarzy malowało się współczucie, ze smutkiem patrzył jak motyl się męczy.
Chciał pomóc i otworzyć kokon. Jednak ojciec powstrzymał go.
Pomoc, jaką by udzielił oznaczałaby śmierć dla owada. Walka o wydostanie się jest ważna. Każda próba to wzmocnienie skrzydeł. Dopóki skrzydła nie będą odpowiednio mocno, to nie wydostanie się z kokonu.
Wysiłek włożony w wydostanie się z kokonu pozwala fruwać.

Za każdym razem gdy wracałem do domu po spotkaniu klubu Toastmasters Poznań siadałem w kącie. Jednak słowa Doroty, były jak rozżarzone węgle, nie pozwalały spokojnie siedzieć i czekać. Poniosłem porażkę i napisałem post. Porażka lubi cierpliwość i wytrwałość.

Jak spędzić wieczór? Pójdę z żoną do kina. Ostatni raz byliśmy dawno temu. Szybko sprawdziłem repertuar o godzinie 18.30 ma być „Harry Potter i Insygnia Śmierci: część I”. Pójdziemy, sprawdzimy czy ekranizacja jest zgodna, chociaż w połowie z książką.

Jest dopiero godzina 16.00, jeszcze 2,5 godziny do seansu. Wykorzystam odpowiednio czas. Będę czytać książkę, którą Radek polecił.

Żona czyta, ja czytam, starszy syn gra, mając słuchawki na uszach. I co! Uszy bolą, ale nie od hałasu. Jak Radek jest w domu, człowiek zastanawia się, kiedy będzie chwila spokoju. Jest chwila spokoju, a zastanawiam się co jest nie tak.

Wracam do książki. Nie czytam zbyt długo. Jednak nie mogę się skupić. Okładam książkę. Chwila zastanowienia i biorę angielskie wydanie książki Temple of the Winds Terrego Goodkinda. Jest to czwarty tom Miecza Prawdy. Polecam. Cały cykl, jedenaście części, po polsku, przeczytałem w dwa tygodnie.

O 17.45 zadzwoniła komórka. Pojechaliśmy kina. Kolejka do kasy jest krótka, przed nami stoi jakiś pan, otoczony grupa młodzieży. Zastanawiam się kim jest, że tak uważnie słuchają. Po jakimś czasie przestało mnie to interesować.

Zielony kolor na monitorze to wolne miejsca. Jakie miejsca wybrać? Wątpliwości przelatywały przez moją głowę w szaleńczym tempie. W piątym rzędzie na środku i mieć problemy z czytaniem, czy w dziesiątym z boku i spokojnie czytać. Wybieram dziesiąty rząd.

Piętnaście minut reklam i jest na ekranie Harry Potter. Jestem zdumiony, doskonale rozumiem dialogi, nie czytam. Dzielę się refleksją z żoną. Żona odpowiada.
- Przecież jest dubbing.
Mój umysł płata figle.

Zastanawiam się czy ja robię tak samo, gdy wybieram książkę dla siebie. Gdy w przyszłości będę szukać książki zwrócę uwagę, czy też stukam palcami w brodę, chodzę od półki do półki, patrzę na półkę z perspektywy.

Cały czas obserwuję Radka. Jestem zaskoczony jego zachowaniem, hałas pralki, klakson samochodu na dworze. Nic nie jest w stanie go wyrwać z transu, transu wybrania odpowiedniej książki. Jak na 3 -latka, według mnie, niezwykłe, zachowanie.

Nie znalazł nic ciekawego. Podszedł do biurka i ciągnie krzesło, by obejrzeć książki na trzeciej i czwartej półce. Sytuacja wygląda niebezpiecznie. Czekam cierpliwie, gotowy do natychmiastowej pomocy, gdybym musiał asekurować przed upadkiem. Na razie nie jest to konieczne Radek spokojnie ogląda książki stukając się paluszkiem w brodę. Spokojnie ogląda książki. Ja natomiast nie. Zastanawiam się czy zdążę dobiec.

Nie mam już takiej potrzeby. Radek spokojni schodzi z krzesła. Moje obawy były wyolbrzymione, któryś raz z rzędu. Trzeba więcej popracować nad własną cierpliwością

Jestem ciekawy, czy wybierze sobie odpowiednią książki i w jaki sposób będzie „po swojemu czytać”.

Mija kilka minut, Radek odwraca się moją stronę i mówi:

Tata to przeczytaj. – Jestem ciekawy co dla mnie wybrał. Podchodzę.

Radek którą książkę? – Palec malucha zatrzymał się kilka centymetrów od książki.

Tę książkę – dotknął palcami jeszcze powtórzył – tę książkę.

Dobrze – odpowiadam i sięgam po książkę Stevena Coveya „7 nawyków skutecznego działania”.

Idę czytać.

Można warto przez chwilę się zastanowić, co możemy zrobić dzisiaj i nie tylko dzisiaj, całkiem gratis, dla drugiej osoby.

1. Czas – Możemy podarować komuś swój czas i być. Warto się zastanowić czy masz wystarczająco dużo czasu dla rodziny, bliskich.
2. Słuchaj – Każdy ma potrzebę być wysłuchany. Przerwij swoje zajęcie i wysłuchaj drugiej osoby z zaangażowaniem. Sokrates:
   

   Sokrates:
   Natura dała nam dwoje oczu, dwoje uszu, ale tylko jeden język po to, abyśmy więcej patrzyli i słuchali, niż mówili.

3. Akceptacja – Zaakceptuj drugą osobą taką, jaka jest. Sprawisz radość nie tylko sobie. Być może zyskasz przyjaciela.
4. Krytyka – nie jest dozwolona. Możemy nie zgadzać się z tym, co mówi druga osoba, jednak powstrzymajmy się negatywnymi komentarzami. Słowa mogą skrzywdzić mimo zastosowania punktów 1 i 2.
5. Cierpliwość – nie przerywamy naszemu rozmówcy, słuchamy z pokorą i zastosuj w praktyce to, co mówi Marek Aureliusz.
   

   Boże, daj mi cierpliwość, bym pogodził się z tym, czego zmienić nie jestem w stanie. Daj mi siłę, bym zmieniał to, co zmienić mogę. I daj mi mądrość, bym odróżnił jedno od drugiego.

6. Bądź sobą, – nie bądź taki jak twój ulubiony bohater, jak osoba, która chcesz naśladować. Bądź taki, jaki jesteś, bo jesteś niepowtarzalny, jedyny.
7. Naucz się patrzeć na rzeczy z punktu widzenia drugiej osoby. Zmień swoją perspektywę i poczuj: jak czuje, jak myśli, jak widzi druga osoba.
8. Radość – Bądź radosny, optymistycznie spójrz na świat, ciesz się zwykłymi codziennymi sprawami. Uśmiechaj się. Dzięki śmiechowi wydzielasz endorfinę, poprawiasz samopoczucie, przyjaźniej patrzysz na świat, swojego rozmówcę.
   

   Marcel Achard:
   Na świecie nie ma nic piękniejszego od pobudzania ludzi do śmiechu.

9. Nie ośmieszaj i nie poniżaj nikogo. Daj możliwość zachowania twarzy.
10. Komplement – warto mówić, najlepiej by był zgodny z prawdą. Lepiej często, niż co 30 lat. Już lepiej, co 30 lat niż wcale.
11. Spraw by inni w Twoim towarzystwie poczuli się ważni. Nie szpanuj, nie chwal się, nie wywyższaj się ponad innych i unikaj chwalenia się swoimi dokonaniami.
12. Znajdź, powód by zrobić niespodziankę. Jeśli sam otrzymasz prezent bądź wdzięczny Spraw przyjemność z samego dawania.
    

    Eschenbach:
    Za nic nie jesteśmy tak wdzięczni jak za wdzięczność.

Osoba ogarnięta gniewem uważa się za lepszą, bardziej punktualną, szczerą, wszystko robi lepiej, uważa, że tylko na niej można polegać, zawsze ma rację.

Podczas gniewu jesteśmy złośliwi, prowokujemy. Zwracamy się do przeszłości.
- bo ja w Twoim wieku, byłem taki … , a ty ,
- bo ja tak wcześniej robiłem tak,
- tyle razy mówiłem

Szukamy winnych nie tych, co widzimy w lustrze, lecz tych, co widzimy przez okno. Gniew to forma ucieczki przed odpowiedzialnością.

Mówimy słowa, o których chcemy zapomnieć, gdy jesteśmy spokojni. Czasami zdarza się, że nie pamiętamy, co powiedzieliśmy w gniewie lub zapominamy o przyczynie gniewu.
Gdy wrócimy do normalnego stanu dziwimy się, dlaczego tracimy kontakt z osobami, na których nam zależy

Gniew jest jak trucizna nie tylko dla osoby, która wybucha, ale również dla otoczenie. Jest to dodatkowy ładunek stresu. Otoczenie bardzo źle ocenia osoby podatne na gniew gdyż uważa się je za impulsywne.

- Napoleon, gdy miał tyle lat, co ty, to miał najlepsze oceny w szkole – mówi ojciec do syna.
- A gdy miał tyle lat, co ty, to podbił pół Europy – mówi syn.

Uff jaki napięty dzień, na nic nie mam czasu.

Mój idealny dzień teraz:

Wstać.
Przeżyć.
Iść spać.

Uff jaki napięty dzień, na nic nie mam czasu.

Odsuwamy od siebie nieprzyjemne zadanie mówiąc „Zrobię to później.” „Teraz nie mam czasu” i robię coś innego „Nie mam teraz wolnego czasu”„Muszę chwilkę odpocząć”. Bez względu na to ile umysł podsunie wymówek, to i tak dalej będziesz odpowiadać za to, co zrobisz ze swoim zadaniem.

Podczas wykonywania codziennych czynności będziesz odczuwać niepokój. Gdy zajmiesz się inną pracą twoje myśli nadal będą krążyć wokół niewykonanego zadania. Gdy idziesz spać, zamiast być zrelaksowanym myślisz znowu o niewykonanym zadaniu. Jednym słowem „koszmar”.

Nasze zamartwienie się nie tylko zabiera nam energię, ale również czas, który może zamienić się w dni, tygodnie, miesiące. Niewykonane zadanie dodaje niepewności i odbiera motywację.

Gdy masz zadanie do wykonania przeprowadź następujące doświadczenie.

• Zapisz na kartce zadanie, jakie masz wykonać.
• Zapisz godzinę.
• Weź się do roboty, zrób to od razu za jednym podejściem w ramach doświadczenia.
• Po wykonaniu zapisz godzinę ukończenia zadania.
• Przeanalizuj, ile czasu to zajęło, jakie jest Twoje samopoczucie, wyciągnij wnioski.

Będziesz zaskoczony tym jak szybko to zrobiłeś, a przecież tyle czasu zajęły różne wymówki

Z pamiętnika zakochanego:
W dzień nie mogę jeść, bo myślę o niej.
W nocy nie mogę spać, bo jestem głodny

Obecnie jestem niewolnikiem nawyków, które decydują o tym, jaki jestem. Niektóre nawyki są tak pomocne jak rękawice bokserskie przy wiązaniu sznurowadeł. Warto przez chwilę zastanowić się nad swoim życiem i spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Malarz widzi, jak wygląda praca przy sztalugach, gdy patrzy na nią z odległości dwóch metrów. Każde odejście od dzieła tworzenia to świadomość, w jaki kierunku należy podążać. Dzięki świadomemu życiu, bacznej obserwacji odkrywam, które nawyki mnie hamują.

Jeśli mają mną kierować nawyki niech przez nie przemawia miłość, pasja, ciekawość, radość, wdzięczność, determinacja, pewność, zrozumienie, elastyczność, wolność, siła, celowość, uczciwość. Jedyna droga na skróty to konsekwentna praca.

Natura nie uczyniła bowiem nic, by moje ciało pozostawało obojetne na ból, ani nie uczyniła nic, by moje życie było skazane na porażke.

1 Styczeń 2006: Postaram się schudnąć do 80 kg.
1 Styczeń 2007: Postaram się schudnąć do 90 kg.
1 Styczeń 2008: Postaram się zejść z wagą do setki.
1 Styczeń 2009: Stworzę realistyczne podejście do kwestii mojej wagi.

Po niezrealizowanych celach dochodzisz do wniosku, że sukces w Twoim życiu jest nieosiągalny. Najwyższy czas to zmienić.
Victor Frankl w czasie II wojny światowej był więziony w obozie koncentracyjnym. Przeżył koszmar. Zamordowano całą jego rodzinę z wyjątkiem siostry. Sam był torturowany i bliski śmierci. Nie miał pewności czy następnego dnia będzie zamordowany czy będzie wśród tych, którzy przeżyją i będą sprzątać ciała.

Nie miał wpływu na to, jaki będzie jego następny dzień. Nie miał wpływu na swoje otoczenie. Nazistowscy mogli robić z jego ciałem, co chcieli. Wtedy doznał olśnienia. Odkrył, że może decydować o swoim nastawieniu. Mogli go bić i zabić najbliższych, ale jego myśli należały tylko do niego. Wiedział, że ma władzę nad tym, jak ocenić daną sytuację.

Jeśli w tych ekstremalnych warunkach więzień potrafił zachować swój charakter i osobność, to może to zrobić każdy z nas. Nie ma sytuacji, która mogłaby nas zniewolić.

Jeśli mamy wpływ na nasze nastawienie, to mamy również wpływ na urzeczywistnienie swoich marzeń. Czego wszystkim życzę w Nowym Roku 2009.