Tak jak człowiek myśli

Szkole Einstein sprawiał problemy wychowawcze. Podobnie jak Leonardo był dyslektykiem. Miał problemy z czytaniem i z wysławianiem się. Jeden nauczyciel powiedział, że przy takim nikłym tempie nauki, jaki prezentuje do niczego nie dojdzie.

Dostając słabe oceny z francuskiego, angielskiego, z zoologii czy z botaniki, rodzice do Einsteina nie mówili: „Masz słabą pamięć”. „Do niczego się nie nadajesz”. „Nic w życiu nie osiągniesz”. Przeciwnie, rozbudzili w synu zainteresowanie do literatury, muzyki i do rysunku. Do poszukiwania prawdy i piękna. Dodatkowo wuj Jacob wspierał jego miłość do matematyki.

Niedawno z synem wybrałem się do kina na film „Kung Fu Panda”. Jest to animacja produkcji USA. Bohaterem filmu jest miś Panda o imieniu Po. Jego marzeniem jest walka u boku swoich idoli: Tygrysicy, Żmii, Żurawia, Małpy i Modliszki pod przewodnictwem sędziwego Mistrza Shifu.

Tak mocno tego pragnie, że każdej nocy o tym śni. Na jawie jest wspaniałym wojownikiem, Nie ważne jak dużo jest wrogów i jak są silni, zawsze zwycięża. Cechuje go skromność, pewność siebie i wiara w swoje możliwości. Ma wspaniałe kolorowe sny.

Zwróciłem uwagę na sen Pandy, bo kilka dniu temu przeczytałem artykuł, pt: „Jakiego koloru mamy sny”.

Próbujemy wykonać jakieś zadanie. Jednak na możemy się na nim skupić. Zamiast zrobić to co należy, myślimy:

• Czy wszystko wczoraj zrobiliśmy?
• Jak moje zadanie skończę to, co będę robił później albo jutro?
• Jak jestem w domu to, co mam do zrobienia w pracy?
• Jak jestem w pracy to czy w domu jest wszystko w porządku?
• Może zadzwonię.

Nasze myśli biegają od przeszłości ku przyszłości i na odwrót. Zapominamy, co mamy zrobić teraz.

Na świecie jest pełno osób, które żyją poniżej swoich możliwości, ponieważ nie nauczyły się działać. Wiedzą, co trzeba robić, ale tego nie robią. Posiadają wiedzę by rozwiązać swoje problemy, ale na wszystko mają czas. Mówią do siebie, po co mam spieszyć, robota nie zając nie ucieknie. Lepiej poczekać, pomyśleć, przemyśleć, zastanowić się, może będzie lepsza okazja, a czas ucieka, biegnie w swoim tempie. Człowiek taki bardzo dużo wie, ale czy rozumie?

Wiedza sama w sobie nie ma szczególnego znaczenia. Staje się realną potęgą dopiero wtedy, gdy dostaje się w ręce ludzi, którzy potrafią się z nią obchodzić.

Obserwując zachowanie moich znajomych, dochodzę do wniosków, które bardzo mnie intrygują.

Pierwszą grupę moich rozmówców to osoby, które są otwarte na to, co mówię, kiwają głową ze zrozumieniem. Na pytanie czy mam powtórzyć, odpowiadają nie trzeba. Po skończeniu rozmowy wracają do swojego życia. Zachowanie i sposób wykonywania pracy mówi, ze nic do nich nie trafiło. Z takimi warto rozmawiać o pogodzie. Nie wiedzą, że nic nie wiedzą

Druga grupa moich rozmówców jest bardzo podobna do pierwszej. Z tą różnicą, że próbują zmieniać swoje życie. Wiedzą ile nie wiedzą. Nie kiwają głowami jak piesek za tylną szybą w samochodzie. Wykazują dużą ochotę i chęć współpracy do wszelkich zmian.

-Tato, muszę iść do Damiana.
-Nie musisz.
-Muszę iść po moją grę .
-Nie musisz.
-Tata, ale ta gra jest moja i chcę grać, dlatego muszę iść po nią.
-Nie musisz.
-Tata, ja naprawdę chcę iść do Damiana po grę.
-Ok, to idź.
-Tato, dlaczego wcześniej mówiłeś, że nie pójdę do kolegi?