Tak jak człowiek myśli

- Rysio, posprzątaj z biurka. – Z kolegą gra na jakimś darmowym serwisie. Komunikuje się z używając gadu-gadu. Zeszyty z odrobionymi lekcjami odsunięte na bok. Luźne kartki leżą w losowych miejscach. Dodatkowo, życie biurka podkreśla papierek po ciastkach i kubek po wypitej herbacie.
- Zaraz.- Odpowiada niecierpliwie. – Jestem z kolegą na misji, walczymy z generałami.
- Co znaczy zaraz?
- Jak tylko skończę grać.
- Kiedy skończysz grać?
- Skończymy misję, wrócę do wioski, pójdę do kowala udoskonalić miecz i zbroję. Resztę zdobytych przedmiotów sprzedam.
- Ile czasu to zajmie?
- Już prawie pokonaliśmy generałów, może jeszcze 10 minut. – Generałowie to małpy.

- Tato, chcę nowy rower
- Ile kosztuje?
- Ma 3 przerzutki na przedniej tarczy, 8 na tylnej tarczy. Zmieniasz je pstrykając, tak jak w formule jeden zmienia się biegi. Z przodu jest teleskop. Ma ramę dla dorosłych, jest w kolorze zielonym. Ty też będziesz mógł na nim jeździć.
- Rysio ile kosztuje.
- 1500 zł. W skarbonce mam 693,23 zł. – Recytuje z pamięci. – Brakuje tylko 806,77. Dostanę rabat 50 zł, jeśli zapłacimy gotówką. Brakuje już tylko 756,77 i dostanę nóżkę do roweru gratis.
- I…?
- Dołożysz resztę.
- Skąd wiesz o rabacie?

- Tato, babcia mówi, że jak byłeś mały to chodziłeś po drzewach. – Rysio zadaje pytanie, gdy wracamy do domu.
- Tak.
- Przecież tyle razy mówiłeś, że chodzenie po drzewach jest niebezpiecznie. – Mówi rozczarowany. – Ja nie mogę chodzić a ty?
- Nadal tak uważam.
- Dlaczego chodziłeś po drzewach?
- Tak naprawdę to nie miałem innego wyjścia. Kolega, z którym chodziłem do przedszkola, później do szkoły, mieszkał w innej wsi. U sąsiadów były dwie starsze dziewczyny. Zabawa z nimi nie wchodziła w rachubę. Z nudów chodziłem po drzewach.
- Miałeś swoje ulubione drzewo? – Pyta zaciekawiony.

- Tato, podobało mi się jak graliśmy dzisiaj w piłkę. – Mówi zmęczony i zadowolony. Boisko znajduje się 200 metrów od domu dziadków.
- Co znaczy podobało mi się? – Rysio, w tym czasie podnosi kurtkę z ziemi.
- To jak graliśmy. – Mówi zakładając kurtkę. – Jak broniłeś moje strzały, jak ja broniłem, kiedy ty strzelałeś, było super. – Patrzy na komórkę. – Tato, już jest czwarta, nie wiadomo, kiedy minęły dwie godziny.
- Dlaczego od razu nie powiedziałeś tak jak teraz, tylko „podobało mi się”?
- Tato, co jest złego w podobało mi się?
- Wyobraź sobie, idziesz na uroczystość. Chcesz ładnie wyglądać. Sprawdzasz przed lustrem czy masz odpowiednio uczesane włosy, jak pasuje koszula i krawat do twojego garnituru, dobierasz buty. Mówię do ciebie; „pokaż mi się”, a ty w tym momencie przynosisz i pokazujesz dwa misie Radka.

- Radek ma fajnie – mówi Rysio. – Cały czas psoci, otwiera i zamyka szuflady, włącza i wyłącza telewizor. Gdy jest przy wieży to wciska przyciski, bawi się pokrętłami, jest zachwycony jak światełka migoczą. Przeszkadza jak gram na komputerze. Bawi się zabawkami a później ich nie sprząta. Może robić to, na co ma ochotę. A ja wszystko robię sam. Jak mam bałagan to sam sprzątam, nikt mi nie pomaga.
- Rysio, czy Radek wychodzi sam na dwór?
- Nie – opowiada zaskoczony.
- To, dlaczego mówisz, że może wszystko robić?
- Miałem, na myśli, że może wszystko robić w domu. – Zadowolony, bo odparł pierwszy atak
- Radek sam robi herbatę? – czekam cierpliwie na odpowiedź.
- Nie. – Zakłopotanie zawitało na twarzy Rysia.

- Tato, mam czytać 20 minut dziennie. Co stanie się jeśli o tym zapomnę?
- Następnego dnia przeznaczysz 40 minut na czytanie.
- Wiesz, że lubię grać i mogę o tym zapomnieć
- Wiem
- To jak zapomnę drugi raz z rzędu to kolejnego dnia będę czytał godzinę?
- Tak.
- To, co mam zrobić by pamiętać o czytaniu?
- Możesz zapisać to w kalendarzu.
- Ale ja nie mam kalendarza.
- Ok., to przygotujemy formularz na komputerze.
- Co to jest formularz?