- Jak było na lekcji muzyki? – Rysio wrócił z lekcji, na którą poszedł samodzielnie.
- Super – Rysio mówi z entuzjazmem. – Zrobiłem wszystkie ćwiczenia, śpiewałem ładnie piosenkę. Nie miałem problemów z dykcją. Pani Marlena mnie pochwaliła.
- Pochwaliła Ciebie pani Marlena? – pytam z niedowierzaniem.
- Tak. – Rysio entuzjazmem. – Powiedziała jeszcze, że dzisiejsza lekcja ze mną to dla niej wielka przyjemność i czuje wielką radość, gdy wszystko tak ładnie zrobiłem.
- Tata. – Rysio mówi po chwili. – Ja chcę chodzić sam lekcję, bo jak ty idziesz ze mną to mnie stresujesz i nie mogę skupić się na lekcji.

Szukamy złotego środka, jak wyznaczyć sobie cel. Przeglądamy poradniki motywacyjne, znajdujemy wspaniałe sposoby. Ale czy potrzebujemy tego? Każdy z nas wie jak stawiać sobie cele. Dom ze wspaniałym ogrodem blisko lasu, mieszkanie z wyposażeniem, samochód, komputer, telewizor są to przykłady celów, które już osiągnęliśmy.

Osiągnęliśmy to, bo każdy z nas wiedział, co chce. Na początku wyznaczyliśmy sobie zadanie do realizacji, a później znaleźliśmy sposób, by to mieć. Widzieliśmy te cele jako rzeczy realne, będące w naszym zasięgu.

Dzisiaj postanowiłem popracować nad swoim celem długoterminowym. Jest to bardzo ważne, lecz mało przyjemne zadanie. Zanim zacznę, przejrzę tylko pocztę.
- O, fajna prezentacja – mówię do siebie. Zastanawiam się gdzie znajomy znajduje takie ciekawe rzeczy. Po przejrzeniu prezentacji wracam do przeglądania poczty. Kolejny rodzynek, otrzymałem ciekawe aforyzmy. Zastanawiam się jak je wykorzystać w moim w blogu.

Chwila olśnienia, wczoraj podczas jazdy samochodem widziałem na mieście plakaty informujące o koncercie „Grupy MoCarta”. Ostatnio byłem na kabarecie „ANI MRU-MRU”. Przypomniałem sobie atmosferę radości podczas występu.

Pragnienie doskonałości jest najczęstszym powodem, dla którego ludzie nie podejmują działania. Wielu ludzi nie pisze książki, ponieważ wie, że nigdy nie byłaby doskonała. Hemingway pewien fragment książki poprawiał 37 razy. Weź sobie za przykład Hemingwaya i pisz niedoskonałe książki.

Większość pozostaje na swoim bezpiecznym, ale źle opłacanym stanowisku pracy, ponieważ twierdzą, że nie ma idealnego miejsca w pracy. Nie podejmują żadnych działań. A celem firmy, nie jest zapewnienie wysokiego wynagrodzenia oraz popychanie po drabinie sukcesu.

Przeszłość to historia. Przyszłość to tajemnica. To, co mamy teraz to dar od ślepego losu. Jaki sens będzie miał nasz dar, zależy tylko od nas. Często wierzymy, że nie mamy prawa wyboru. Wierzymy w to, bo dużej łatwiej jest się usprawiedliwiać i tłumaczyć niż powiedzieć jestem odpowiedzialny.

Zakładamy, że nie mamy wpływu na sytuację, które spotykamy na swojej drodze. To przekonanie prowadzi, do życia poniżej możliwości. W ten sposób niszczymy swoje marzenia, swoje ciało, swoją radość. Zrzucamy winę na okoliczności. Podejmujemy zadziwiające działania, by żyć w swojej strefie komfortu. W kloszu, w którym nie czujemy się dobrze, ale doskonale go znamy. Będąc w nim, niczym nie ryzykujemy.

Victor Frankl (ur. 26 marca 1905 w Wiedniu, zm. 2 września 1997 w Wiedniu) był psychiatrą żydowskiego pochodzenia. W czasie II wojny światowej był więziony w obozie koncentracyjnym. Przeżył koszmar. Zamordowano całą jego rodzinę z wyjątkiem siostry. Sam był torturowany i bliski śmierci. Nie miał pewności czy następnego dnia będzie zamordowany czy będzie wśród tych, którzy przeżyją i będą sprzątać ciała.

Nie miał wpływu na to, jaki będzie jego następny dzień. Nie miał wpływu na swoje otoczenie. Nazistowscy mogli robić z jego ciałem, co chcieli. Wtedy doznał olśnienia. Odkrył, że może decydować o swoim nastawieniu.

Nie jesteś odpowiedzialny, za wszystkie sytuacje, w jakich się znajdujesz. Jesteś odpowiedzialny za to; jak zareagujesz na sytuacją, w której się znajdujesz oraz jak ją zinterpretujesz. Odpowiadasz za to, co dalej zrobisz.

Jeśli jesteś odpowiedzialny, skupiasz się na przyszłości, na szukaniu nowych rozwiązań, na swoim celu. Nie jesteś zakochany tylko w wyniku końcowym, ale również w działaniu. Dlatego naucz się patrzeć z radością na drogę, jaką masz do przebycia, a nie tylko na cel, który sobie wyznaczyłeś. Gdy z radością patrzysz na drogę, jaką masz do przebycia to jesteś skoncentrowany od pierwszego kroku do sukcesu.

Muszę iść do kolegi. Muszę iść do sklepu. Muszę napisać artykuł. Muszę … Unikaj zdań ze słowem muszę. Nie wypowiadaj ich na głos, tym bardziej nie myśl o nich.

Gdy mówisz „muszę” przekazujesz polecenie do mózgu. Mózg bierze się do realizacji zadania i ma do wykonania dwie sprzeczne rzeczy. Pierwsza to dostarczenia siły do działania. Druga to dostarczenie siły przed ewentualnym niepowodzeniem. Jak widać są to dwie przeciwnie skierowane siły, które działają na jednej prostej. Sprzecznie skierowane siły znoszą się wzajemnie.

Neil Fiore, stworzył obrazową metaforę, która wyjaśnia mechanizm odkładania spraw. Odłożoną decyzję można porównać do belki. Położenie belki zmienia się wraz z rozwojem sytuacji.

Wariant nr 1
Wyobraź sobie, że Twoje zadanie to przejście po belce o długości 10 metrów i szerokości 30 cm, która leży na ziemi. Zadanie możesz zrobić od razu, ale, po co. Masz mnóstwo czasu, spokojnie zdążysz. No, więc odkładasz na później.

Wariant nr 2
Wyobraź sobie tą samą belkę, tylko na wysokości 50 metrów. Jeśli teraz masz przejść na drugą stronę, to czujesz strach. Twój poziom adrenaliny znacznie wzrasta. Każdy błąd jest tragiczny w konsekwencjach.

Jadąc do domu zatrzymałem się na przejeździe kolejowym. Moją uwagę przykuło czerwone pulsujące światło, w tym czasie przejeżdża pociąg towarowy.

Gdy byłem dzieckiem liczyłem z ciekawości. „Najdłuższy pociąg” według moich obliczeń miał 46 wagonów plus lokomotywa. Nawyk z dzieciństwa pozostał, liczę wagony. Dzisiaj tylko 27. Po przejechaniu pociągu czekam z niecierpliwością na ruch szlabanu. Jednak szlaban ani drgnie, nadal jest zamknięty. Czekam na kolejny pociąg. Moje oczekiwanie przedłuża się. Czerwone światło mruga. Mam wrażenie, że złośliwie. Przypominam sobie stary dowcip;