Z krytyką mamy do czynienia codziennie. Nieważne jak jest destrukcyjna, pytanie, jaka jest nasza reakcja. Jeśli nie możemy pogodzić się z krytyką, to wątpimy w to, co robimy. Nasza reakcja przypomina strusia, który chowa głowę w piasek.

W takiej sytuacji bierzemy kolejny poradnik motywacyjny, ładujemy swoje pozytywne nastawienie. Wpadamy na kolejny genialny pomysł. Przystępujemy do działania. Czujemy się wspaniale, nasze działanie rozszerza się. Przekracza granice obszaru, w którym czujemy się dobrze. Pierwsza krytyka z nieznanego obszaru, mamy piasek, książkę, ładowanie, kolejny pomysł, działanie, nowy obszar i znowu krytyka.

Tak wytrzymujemy kilka lat. W końcu mówimy do siebie, życie nie ma sensu. Udajemy, że cieszy nas to, co mamy. W duchu czujemy jak nasze marzenia odchodzą w zapomnienie.

- Rysio, na kiedy masz przeczytać książkę „Dzieci z Bullerbyn”?
- Mam czas do 15 grudnia.
- To, dlaczego nie zaczniesz czytać?
- Bo jest jeszcze dużo czasu, zrobię to później.
- A dlaczego to odkładasz?
- Bo teraz jestem zajęty i nie mam dużo czasu. Przeczytam później
- No to, kiedy zaczniesz czytać?
- Nie wiem, może za tydzień.
- Rysio to nie jest odpowiedź „nie wiem, może za tydzień”. Kiedy zaczniesz czytać?
- Na początku grudnia

Każda osoba, która podejmuje jakiekolwiek ryzyko będzie mięć do czynienia następującymi grupami:

• Pierwsza grupa będzie akceptować nasze pomysły i będzie nas wspierać.
• Druga grupa nie będzie mieć swojego zdania. To, co robimy jest dla nich obojętne.
• Trzecia grupa nie będzie akceptować naszych działań.

Nie ważne, co będziesz robić, zawsze będziesz miał do czynienia z powyższymi grupami. Przyczyną nie jesteś Ty, ani Twój produkt lub cokolwiek innego co jest związane z Tobą. Przyczyną jest ludzka natura.

Wyznaczony cel to warunek osiągnięcia sukcesu. Mając cel, wiem co chcę. Bez celu podzielam los ślepej kury, która szuka ziarna.

Kolejny etap to napisany plan działania. Cel i plan działania wpływa korzystnie na naszą podświadomość. Stajemy się osobą ukierunkowaną, która wie, czego chce.

Nieważne jak wspaniały mamy cel i jak doskonały mamy plan. Dopóki nie będziemy działać, nic nie osiągniemy. Często myślimy jak dużo już zrobiłem, jednak efektów nie widać. Myślimy tak, bo nie kontrolujemy swoich działań. Bez kontroli, trudno nam powiedzieć jak dużo czasu poświęcamy na realizację planu związaną z celem.

Jeśli siedzisz przed komputerem i czytasz te słowa, to wykonaj polecenie.
Spróbuj wstać.
Jeśli siedzisz dalej nie podjąłeś żadnej akcji. Nic nie zrobiłeś, czytasz post dalej. Jeśli wstałeś to nie wykonałeś polecenia „spróbuje”, po prostu wstałeś. Miałeś spróbować a wstałeś. Nie ma czegoś takiego jak „spróbuję”. Robisz to albo nie.

Mówiąc „spróbuję to zrobić” dajesz komunikat nie jestem pewny swoich umiejętności. Nie mówisz nie chcę tego zrobić lub chcę, tylko przyjmujesz rolę ofiary. Spróbuję w rzeczywistości oznacza nie podejmuję żadnego działania. Zakładam, że pojawi się przeszkoda, która powstrzyma mnie przed działaniem. Gdy już zadanie zakończy się porażką, usprawiedliwiam siebie mówiąc przecież próbowałem. Wiedziałem, że tak będzie.

Możemy wykorzystać doświadczenie innych ludzi. Gdy mamy problem powinniśmy poszukać rozwiązania, może ktoś inny już ten problem rozwiązał. Znajdując rozwiązanie zaoszczędzamy czas i energię. Tym bardziej, że jest duże prawdopodobieństwo, że nasz problem już został przez kogoś rozwiązany. Rozwiązanie możemy znaleźć przez googlowanie, poszukanie eksperta z danej dziedziny, odpowiednia lektura, wysłanie e-maila.

Ostatnio próbowałem wprowadzić małe udoskonalenie. Robiłem to pierwszy raz. Można powiedzieć nie było to w zakresie moich kompetencji. Jako osoba uparta stwierdziłem, że dam sobie radę. Byłem pewny siebie dzień, góra dwa i będzie zrobione. Straciłem miesiąc. Problemu nie rozwiązałem. W tym czasie wszystko mnie irytowało. Chodziłem zmęczony i niewyspany. Jak sobie przypomnę co przez ten czas mogłem to…, lepiej o tym nie myśleć. Uparcie dążyłem do rozwiązania, jedyne, co odkryłem w sobie to złudne pojęcie multitalentu. Przecież na mojego ojca mówią złota rączka, dlaczego tak na mnie mają nie mówić.

Jeśli chcesz doskonale opanować jakieś ćwiczenie, powinieneś ćwiczyć u mistrzów.
Opanowanie ćwiczenia prowadzi do paradoksu. Jeśli chcesz jakąś czynność opanować jak najszybciej to należy ćwiczyć powoli. Ćwicząc powoli skupiamy się na dokładności. Nie ćwiczymy błędów. Błąd to efekt pośpiechu.

Gdy ćwiczenie jest opanowane, przyspieszamy. Każdy kolejny ruch wykonujemy coraz szybciej. Nie sprawia to nam tak dużego wysiłku jak na początku. Dochodzimy do momentu, gdy jakość naszego ćwiczenia jest bliska ideału. Tutaj istnieje niebezpieczeństwo, bo możemy pełnić błąd. Wychodzimy z założenia, że wszystko mamy doskonale opanowane. Wiemy wszystko (etap małolata). Przestajemy powtarzać. Szukamy nowych schematów. Siła tkwi w powtarzaniu a nie w szukaniu nowych rozwiązań.

Nasze życie można podsumować w jednym zdaniu: W dzieciństwie bieleje ciało, młodości zęby, w starości włosy, po śmierci kości. Każdy etap życia ma swoje wady i zalety. Podobne etapy mamy w życiu zawodowym.

Na początku mamy etap dziecka. Dziecko jest ciekawe świata. Poznaje świat przez wszystkie zmysły. Uczy się przez naśladowanie. Nie zastanawia się czy to, co robi ma sens. Powtarza wszystkie czynności, doprowadza je do perfekcji. Jeśli nie wie, zadaje pytania. W tym okresie nauka to dobra zabawa i przyjemność.

Po tworzeniu wspaniałych wizji zaczynamy działać. Jednak początek naszej działalności jest często przez nas niedoceniony. Uważamy, że należy rozpoczynać ostrożnie, należy trochę eksperymentować, zobaczyć jak to będzie. Nasza twórcza zabawa często ma tragiczne następstwa, które prowadzą nas do błędów.

Ponieważ na początku naszej działalności tworzymy nawyki, według których działamy. Prawidłowe nawyki kształtowane od początku decydują o naszym być lub nie. Często słyszymy „Ćwiczenie czyni mistrza”. Tutaj należy się zastanowić, jakie ćwiczenie?

Złe ćwiczenie to własne pomysły na działalność. Nieważne, jaka rada, zawsze racja jest po naszej stronie. Nie słuchamy osób, które mają sprawdzone metody w dziedzinie, w której się rozwijamy.

Kreatywność to cecha, która prowadzi do nowych idei i skojarzeń. To wmyślanie, eksperymentowanie, łamanie zasad, dobra zabawa i popełnianie błędów. Nasz proces umysłowy pociąga za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji. Myślenie kreatywne, to myślenie prowadzące do uzyskania oryginalnych i stosownych rozwiązań. Można powiedzieć, że kreatywność to pożądana cecha.

W poradnikach czytamy:

• Bądź kreatywny, a poznasz sekrety wielkich wynalazków. Trudno poznać sekrety wielkich wynalazków, jeśli sami tego nie doświadczymy.
• Poznasz wiele ćwiczeń, dzięki którym poprawisz jakość swojego myślenia, będziesz bardziej twórczy i oryginalny. Każda epoka ma wystarczająco dużo filozofów, o których nikt nie pamięta.
• Dowiesz się jak możesz zostać wynalazcą i odkrywcą. Szczególnie wtedy, gdy brakuje nam motywacji i wytrwałości.
• Nauczysz się wykorzystywać sprawdzone strategie i techniki rozwiązywania problemów. Przydaje nam się to wtedy, gdy nie wiemy jak i gdzie je zastosować.