Tak jak człowiek myśli

Gdy Radek widzi pozostawioną kartkę papieru, bez wahania przystępuje do testów.
Na początku gniecie papier, wykorzystując swoje małe rączki. Bada, który palec jest najbardziej potrzebny i przydatny. Podczas testów powstają pierwsze zniekształcenia, kartka szeleści. Nowy dźwięk przyciąga uwagę. Chwila konsternacji, (odpowiednie A), kartka w wędruje do sejsmografu (uszu). Zawiedzione A, brak szelestu.

Kolejny etap to rzucanie kartki, badanie przydatności do przyszłych zastosowań. Sprawdza jak duża jest wytrzymałość materiału, rozpościera kartkę i próbuje rozerwać. Przynosi to niespodziewany efekt, teraz ma dwie części. Postanawia mnie zaangażować w swoich testach, otrzymuję kawałek kartki. Sam bierze drugą część, która wędruje do analizy chemicznej, ląduje w buzi.

Radek, jeszcze nie mówi. Wszystko wyraża wykorzystując jedną literę – A. W zależności od sytuacji nadaje odpowiedni ton, barwę, akcent. Wspaniale dobiera gestykulację. I tak codziennie słyszymy:

A – zmieniające ton, gdy ćwiczy wymowę,
A – jestem tutaj, gdy wyłącza telewizor,
A – pełne podziwu, gdy zbuduje wieżę z kółek,
A – zdobywcy po wejściu schodami na górę
A – informujące, czym się teraz będzie zajmować,
A – zdające sprawozdanie,
A – chcę być sam i zamyka drzwi,
A – szukające niecierpliwie brata,

Chcę poinformować, że mój blog został nominowany do akcji Odpicuj mi WordPressa. Pomysł jak autor napisał: „został zaczerpnięty z programu na MTV pt. „Pimp My Ride” (pl. „Odpicuj mi brykę”)? Niezadowoleni posiadacze starych, zdezelowanych aut zgłaszali się do programu a specjalna ekipa profesjonalistów zmieniała ich 4 kółka we wzbudzające respekt i podziw jeżdżące cacka”.
MTV zmienia stare auta, a autor strony WPNinja blogi oparte na programie WordPress. Nowa jakość to:

Gdy mamy podjąć nowe wyzwanie towarzyszy nam strach. W większości przypadków oznacza fałszywe dowody, które wyglądają jak prawdziwe. O cały proces zadba nasza wyobraźnia. Tworzymy wspaniałe scenariusze porażek. Na każdą okoliczność mamy kilka wariantów. Jeśli nasza troska zmaterializuje się mówimy do siebie: „Wiedziałem, (wiedziałam), że tak będzie”

Badania psychologiczne dowodzą, że większość naszych obaw jest fałszywa, Czas jaki poświęcamy troskom wygląda następująco:

• 40% czasu poświęcamy na to, co się nigdy nie wydarzy,
• 30% sprawy z przeszłości (gdybym tylko),
• 12% niepotrzebne troski o zdrowie,
• 10% drobne troski,
• 8% prawdziwe obawy.

- Jak było na lekcji muzyki? – Rysio wrócił z lekcji, na którą poszedł samodzielnie.
- Super – Rysio mówi z entuzjazmem. – Zrobiłem wszystkie ćwiczenia, śpiewałem ładnie piosenkę. Nie miałem problemów z dykcją. Pani Marlena mnie pochwaliła.
- Pochwaliła Ciebie pani Marlena? – pytam z niedowierzaniem.
- Tak. – Rysio entuzjazmem. – Powiedziała jeszcze, że dzisiejsza lekcja ze mną to dla niej wielka przyjemność i czuje wielką radość, gdy wszystko tak ładnie zrobiłem.
- Tata. – Rysio mówi po chwili. – Ja chcę chodzić sam lekcję, bo jak ty idziesz ze mną to mnie stresujesz i nie mogę skupić się na lekcji.

Szukamy złotego środka, jak wyznaczyć sobie cel. Przeglądamy poradniki motywacyjne, znajdujemy wspaniałe sposoby. Ale czy potrzebujemy tego? Każdy z nas wie jak stawiać sobie cele. Dom ze wspaniałym ogrodem blisko lasu, mieszkanie z wyposażeniem, samochód, komputer, telewizor są to przykłady celów, które już osiągnęliśmy.

Osiągnęliśmy to, bo każdy z nas wiedział, co chce. Na początku wyznaczyliśmy sobie zadanie do realizacji, a później znaleźliśmy sposób, by to mieć. Widzieliśmy te cele jako rzeczy realne, będące w naszym zasięgu.