Człowiek, który chce się rozwijać, nie czeka, szuka nowych okazji. Świadomie stawia sobie nowe wyzwania. To, co inni uważają za nieszczęśliwą sytuację, osoba z inicjatywą traktuje jako wyzwanie i szanse. Wie, że rozwiązanie problemu to suma decyzji, a nie warunków. Bierze odpowiedzialność. Daje sobie wybór, jakie stosować rozwiązania. Jeśli jedno rozwiązanie nie przynosi efektów to szuka kolejnego. Każde rozwiązanie właściwe lub nie, to doświadczenie. Każdy krok to świadome trenowanie umiejętności obchodzenia się z napotkanymi problemami.

W naszym życiu, na pewno doszliśmy do następującego wniosku. Gdy rozpoczynamy nowe czynności, wszystko przychodzi nam bardzo trudno. Wraz z doświadczeniem to, co było trudne staje się łatwe. Taką czynność, który przeszedł każdy z nas to nauka pisania. Na początku pisaliśmy pojedyncze litery w zeszycie w trzylinie. Każda litera zajmowała nam sporo czasu. Mimo naszych starań nie wyglądało to najlepiej jednak każda napisana literka zbliżała nas do celu, do ładnego pisania.

Życie możemy porównać do gry. By być na kolejnym poziomie, trzeba przejść poprzedni. Każdy poziom wraz ze swoimi wyzwaniami ma określony sens. Przygotowuje nas do trudniejszych zadań. Na swej drodze spotykamy trudności, jeśli nie będziemy w stanie ich opanować, cały czas gramy to samo. Jeśli nie jesteśmy odpowiednio zmotywowani nie nabywamy dodatkowych umiejętności. Nie mając wystarczającego doświadczenia, ani siły, nie awansujemy dalej, bo nie jesteśmy gotowi na kolejny etap w grze.

W grze możemy używać dodatkowe programy tzw., trainery, które dają nam nieśmiertelność, dodatkowe zasoby i inne możliwości. Jednak w życiu nie ma takich ułatwień. No chyba, że wygrana w totka albo bogata ciocia z Ameryki.

Wytrwałość decyduje o zmianach w naszym życiu. Jest jednym z najważniejszych warunków sukcesu. Błędy można skorygować, kiedy zniechęcimy się wszystko zostanie stracone. Dlatego każdy powinien zafundować sobie „grubą skórę” i wyposażyć się w dużą dawkę wytrzymałości na niepowodzenia.

Wybitnym przykładem wytrwałości jest Maria Skłodowska-Curie. Wraz ze swym mężem fizykiem Piotrem Curie pracowała w starej opuszczonej szopie. Pracowała bez funduszy, bez pomocy zewnątrz, bez zachęty, próbując wydzielić rad z rudy uranu. Po nieudanej 487 próbie Piotr Curie był zrozpaczony i powiedział:

Podczas pracy na komputerze moja koncentracja osiąga wyżyny możliwości. Nie mam pojęcia, co dzieje się dookoła. Tracę poczucie czasu. Pojawiają się wspaniałe myśli, a ja przelewam je na elektroniczną kartkę. Mam wrażenie, że to, co tworzę jest wspaniałe.

Ekran monitora jest cierpliwy. Daje czas na zebranie myśli. Na zastanowienie się jak napisać kolejne zdanie?. Jakie słowa zastosować w zdaniu? Nagle na ekranie monitora pojawia się niespodziewany komunikat „zamykanie systemu operacyjnego”. Po chwili ekran jest czarny. Radość pisania ustępuje irytacji. Pytania jak i dlaczego przychodzą do głowy. Jestem w rzeczywistości. Zastanawiam się, jaka jest przyczyna? Wtedy słyszę „E” Radka. Stoi przy komputerze, wcześniej go nie widziałem. Ton, w jaki sposób mówi „E” znaczy, tato czas na zabawę ze mną, czas kończyć pracę.

Najczęściej spotykane choroby oczu to dwie przeciwstawne dolegliwości: krótkowzroczność i dalekowzroczność. Podobnie dolegliwości mamy w naszym widzeniu mentalnym.

Człowiek mentalnie krótkowzroczny nie dostrzega możliwości, które są odległe. Nie planuje swoich poczynań, nie ma określonych celów. Nie tworzy fundamentów pod swoją przyszłość Nie patrzy w przyszłość, bo jeszcze ma czas, zdąży ze wszystkim. Nie potrafi spojrzeć przed siebie. Nie dostosowuje się do zmieniających trendów. Żyje tylko teraźniejszością. Nie zastanawia się nad przyszłością.

Często czytamy książki kilka razy, dla przyjemności. Moimi ulubionymi książkami, do których wracam jest cykl „Fundacja”. Fundacja to siedmiotomowy cykl powieściowy pióra jednego z najwybitniejszych i najbardziej znanych pisarzy gatunku science fiction Isaaca Asimova.

Podobnie podchodzimy do czytania książek tzw. poradników motywacyjnych. Czytamy je z zapartym tchem kilka razy. W wyobraźni widzimy cele, które już osiągnęliśmy. Do niektórych fragmentów książki wracamy. Znamy je pamięć. Myślimy pozytywnie. Jednak nasze życie nie zmienia się. Po początkowym zapale i przypływie energii gaśniemy. Zaczynamy wątpić w skuteczność takiego poradnika. Szukamy kolejnego.

Szkole Einstein sprawiał problemy wychowawcze. Podobnie jak Leonardo był dyslektykiem. Miał problemy z czytaniem i z wysławianiem się. Jeden nauczyciel powiedział, że przy takim nikłym tempie nauki, jaki prezentuje do niczego nie dojdzie.

Dostając słabe oceny z francuskiego, angielskiego, z zoologii czy z botaniki, rodzice do Einsteina nie mówili: „Masz słabą pamięć”. „Do niczego się nie nadajesz”. „Nic w życiu nie osiągniesz”. Przeciwnie, rozbudzili w synu zainteresowanie do literatury, muzyki i do rysunku. Do poszukiwania prawdy i piękna. Dodatkowo wuj Jacob wspierał jego miłość do matematyki.

Niedawno z synem wybrałem się do kina na film „Kung Fu Panda”. Jest to animacja produkcji USA. Bohaterem filmu jest miś Panda o imieniu Po. Jego marzeniem jest walka u boku swoich idoli: Tygrysicy, Żmii, Żurawia, Małpy i Modliszki pod przewodnictwem sędziwego Mistrza Shifu.

Tak mocno tego pragnie, że każdej nocy o tym śni. Na jawie jest wspaniałym wojownikiem, Nie ważne jak dużo jest wrogów i jak są silni, zawsze zwycięża. Cechuje go skromność, pewność siebie i wiara w swoje możliwości. Ma wspaniałe kolorowe sny.

Zwróciłem uwagę na sen Pandy, bo kilka dniu temu przeczytałem artykuł, pt: „Jakiego koloru mamy sny”.

Próbujemy wykonać jakieś zadanie. Jednak na możemy się na nim skupić. Zamiast zrobić to co należy, myślimy:

• Czy wszystko wczoraj zrobiliśmy?
• Jak moje zadanie skończę to, co będę robił później albo jutro?
• Jak jestem w domu to, co mam do zrobienia w pracy?
• Jak jestem w pracy to czy w domu jest wszystko w porządku?
• Może zadzwonię.

Nasze myśli biegają od przeszłości ku przyszłości i na odwrót. Zapominamy, co mamy zrobić teraz.

Na świecie jest pełno osób, które żyją poniżej swoich możliwości, ponieważ nie nauczyły się działać. Wiedzą, co trzeba robić, ale tego nie robią. Posiadają wiedzę by rozwiązać swoje problemy, ale na wszystko mają czas. Mówią do siebie, po co mam spieszyć, robota nie zając nie ucieknie. Lepiej poczekać, pomyśleć, przemyśleć, zastanowić się, może będzie lepsza okazja, a czas ucieka, biegnie w swoim tempie. Człowiek taki bardzo dużo wie, ale czy rozumie?

Wiedza sama w sobie nie ma szczególnego znaczenia. Staje się realną potęgą dopiero wtedy, gdy dostaje się w ręce ludzi, którzy potrafią się z nią obchodzić.